“สิ่งนี้นับเป็นอะไรกัน
ท่านเจ้าของข้าขอเท่าไรก็มีให้ทั้งนั้น”
หูเมี่ยวแลบลิ้นเยาะเย้ย คิดว่าต้าปิงไม่เคยเห็นโลกกว้าง
“ขอเท่าไรก็มีให้?
พี่ใหญ่ เรื่องจริงหรือ?”
ต้าปิงได้ฟังคำของหูเมี่ยวก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
“ต้าปิง ถ้าเจ้ายังต้องการเทพยาเหล่านี้ บอกข้ามาได้เลย ข้าจัดให้ไม่อั้น”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญการกลั่นโอสถ ตราบใดที่มียารักษาพอเพียง เทพยาที่มอบให้ต้าปิงเหล่านี้ ย่อมขอได้มากเท่าที่ต้องการจริง
เทพยาเหล่านี้ ทั้งมีระดับเทพฮุ่นตุ้น และระดับเทพเปิดฟ้า ส่วนยารักษาที่ต้องใช้นั้น เย่อวิ๋นเฟยยังมีเหลือเฟือ และแม้จะหมดไปก็หาซื้อมาได้ไม่ยากนัก
สิ่งที่ยากแท้จริงคือตำรับโอสถของเทพยาเหล่านี้ และยังต้องมีผู้กลั่นในระดับเช่นนี้ลงมืออีกด้วย แต่สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ทุกอย่างนี้ไม่ใช่ปัญหา
“พี่ใหญ่ เอาเทพยาระดับสูงขนาดนี้มาจากไหน?
ข้ามาอยู่ที่ห้วงที่เก้านานแล้ว แถมยังเป็นองค์ชายแห่งเผ่าน้ำแข็งมาร แต่แค่อยากหาเทพยาระดับสูงจำนวนเท่านี้ก็ยากเย็นแสนยาก
ผลปรากฏว่าพี่ใหญ่แค่เอื้อมือออกมาก็มีมากมายเช่นนี้ ทรงพลังจริง ๆ
พี่ใหญ่ ข้ากลับรู้สึกว่าตลอดหลายปีที่จากไปจากเจ้าแล้วมาอยู่ที่ห้วงที่เก้า บางทีอาจเป็นทางเลือกที่ผิดพลาดก็เป็นได้
หากวันนั้นข้ายังอยู่เคียงข้างเจ้าตลอด บัดนี้ภูมิและพลังของข้าอาจแกร่งกว่านี้ก็เป็นได้”
ต้าปิงถือเทพยาเป็นกองใหญ่ในมือ ทั้งตื่นเต้นและตกตะลึง จึงกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“ไม่ เจ้ากลับคืนสู่เผ่าน้ำแข็งมารย่อมดีกว่า
เมื่อที่นี่คือเผ่าพันธุ์ของเจ้า เจ้าจึงต้องกลับมาที่นี่เท่านั้น จึงจะได้รับมรดกแก่นแกนของเผ่าน้ำแข็งมาร รวมถึงโอกาสบำเพ็ญเพียรนานัปการที่เหมาะกับเจ้า และสภาพแวดล้อมของมิติที่นี่ก็เป็นผลดีต่อการบำเพ็ญของเจ้ายิ่งกว่า
ถ้าหากเจ้าเลือกอยู่เคียงข้างข้าต่อไป ข้าคาดว่าบัดนี้เจ้าคงยังไปไม่ถึงภูมิเทพฮุ่นตุ้นขั้นสมบูรณ์”
เย่อวิ๋นเฟยส่ายหน้ากล่าว
“ยังมีสิ่งเหล่านี้อีก ล้วนเป็นทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรและของล้ำค่าที่แฝงพลังเยือกแข็ง คงเป็นประโยชน์แก่เจ้า”
เย่อวิ๋นเฟยหยิบแหวนมิติออกมาอีกหนึ่งวง ส่งไปยังต้าปิง