กาลเวลาผ่านไป ก้อนเซียนทองคำซึ่งเป็นตัวแทนของสุริยะที่สามค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
ครึ่งก้านธูปผ่านไป
"สุริยะที่สามถึงขั้นสมบูรณ์เสียที"
เย่อวิ๋นเฟยพิจารณาก้อนเซียนทองคำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเก้าพันเมตรที่อยู่เบื้องบน พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา
"ต่อไปก็ถึงคิวของสุริยะที่สี่"
สายตาเย่อวิ๋นเฟยเพ่งมองเข้าไปในตันเถียน เห็นเพียงลูกทองคำดวงใหม่ก่อกำเนิดขึ้นภายในตันเถียนแล้ว นั่นคือลูกทองคำซึ่งเป็นตัวแทนของสุริยะที่สี่!
ฟู่ว...
เย่อวิ๋นเฟยขบคิดเพียงเล็กน้อย เซียนทองคำดวงน้อยนี้ก็พุ่งออกมา เริ่มดูดซับพลังงานภายในทรัพยากรที่กองอยู่รอบกาย
ช้า ๆ เซียนทองคำดวงน้อยนี้เริ่มขยายปริมาตรเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ครั้งนี้ เย่อวิ๋นเฟยเตรียมทรัพยากรไว้อย่างเต็มเปี่ยม ยาลูกกลอนขั้นนิ่ง จำนวนมหาศาลกับคริสตัลวิญญาณปริมาณมาก เพิ่งใช้ไปเพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น!
เย่อวิ๋นเฟยตั้งใจจะผลักดันสุริยะที่สี่ให้ถึงขีดสมบูรณ์ในคราวเดียว!
คัมภีร์สุริยาเก้าเป็นหนึ่งในคัมภีร์ชั้นสูงสุดของพิภพ ทะลวงขีดขั้นขึ้นไปแต่ละครั้ง พลังก็จะพุ่งสูงขึ้นอย่างมากมาย
อันที่จริง หากเย่อวิ๋นเฟยเต็มใจ ก็สามารถเร่งผลักดันขีดขั้นของคัมภีร์สุริยาเก้าให้สูงขึ้นไปอีกในเวลาอันสั้น
แต่พลังวิชาที่ก้าวหน้าเร็วเกินไป มักจะนำพาซึ่งรากฐานอันไม่มั่นคงได้โดยง่าย
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงจงใจกดพลังไว้ตลอดมา
โดยไม่รู้ตัว
ภายในหอเงามายา เวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งปี
จู่ ๆ เย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าทรัพยากรการบำเพ็ญทั้งหมดที่กองอยู่รอบกายถูกดูดซับจนเกลี้ยง แต่สุริยะทองคำซึ่งเป็นตัวแทนของสุริยะที่สี่ยังไม่ถึงขีดสมบูรณ์
"คัมภีร์สุริยาเก้าต้องใช้ทรัพยากรมากเกินไป"
เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตนเองอย่างขมขื่น