ทว่าในวินาทีถัดมา กลุ่มคนตระกูลเฉินยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกเสือยักษ์ตะปบเพียงครั้งเดียวกระเด็นกระเด้งออกไปหมดสิ้น
เสือตัวนี้บำเพ็ญเพียรอยู่ในแดนราชาพลังมาช้านานนัก ร่างกายถูกหล่อหลอมจนน่าสะพรึงกลัวยิ่งแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ติดตามอยู่เคียงข้างเย่อวิ๋นเฟย เย่อวิ๋นเฟยมอบทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรด้านร่างกายให้ไม่เคยขาด อีกทั้งทุกช่วงเวลาหนึ่งยังแบ่งเวลาเฉพาะกลั่นยาเม็ดเทพหล่อหลอมร่างกายจำนวนมหาศาลให้สัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวนี้
พูดได้ว่าการได้ตามเย่อวิ๋นเฟยมา พวกมันไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรแม้แต่น้อย หมั่นฝึกฝนร่างกายได้ทั้งกลางวันกลางคืน พลังของพวกมันจึงแข็งแกร่งกว่ายามที่เย่อวิ๋นเฟยพบเห็นครั้งแรกมากมายนัก
“รนหาที่ตาย! กล้าทำร้ายคนของข้า!”
หนุ่มน้อยตระกูลเฉินเห็นภาพตรงหน้าก็พลันโกรธคลั่ง ร่างคนตระกูลเฉินสิบกว่าคนพุ่งออกมาจากเบื้องหลังเขา ต่างปลดปล่อยของวิเศษออกมา พุ่งเข้าสังหารเสือยักษ์
“เจ้าปรารถนาความตายเช่นนั้น ข้าจักบันดาลให้”
เสือยักษ์กำลังกลืนกินเซียนยาอยู่ไม่หยุด เมื่อถูกคนเหล่านี้รบกวน ไฟโทสะก็ลุกโชนทั่วทั้งตัว ร่างเสือสั่นสะเทือนแล้วขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ชั่วขณะกลายเป็นเสือยักษ์เทียบฟ้า อ้าปากกว้างราวบ่อเลือด กลืนของวิเศษที่พุ่งทับมาทั้งหมดเข้าไปในท้อง แล้วดูดปากอย่างรุนแรงหนึ่งครั้ง คนตระกูลเฉินสิบกว่าคนถูกกลืนหายไปในพริบตา
“ท่านผู้เฒ่า ท่านกลืนของวิเศษไปมากมายเช่นนี้ ไม่เป็นไรหรือ?”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกเป็นห่วงบ้าง เพราะของวิเศษที่คนตระกูลเฉินเพิ่งปล่อยออกมามีหลายชิ้นอยู่ในระดับเทพฮุ่นตุ้น
“ไม่ต้องห่วง ของวิเศษระดับเทพฮุ่นตุ้นเพียงหย่อมหญ้าแค่นี้ ทำอันตรายร่างกายข้าไม่ได้หรอก”
เสือยักษ์กล่าวพลางหัวเราะ
“กล้าหาญเกินไปแล้ว! กล้าฆ่าคนของตระกูลเฉินเรา ช่างโอหังนัก!
จากนาทีนี้เป็นต้นไป เจ้าสัตว์นราตัวนี้ไม่มีทางมีชีวิตรอด และพวกเจ้าที่เกี่ยวข้องทั้งหลายก็ต้องตายทั้งสิ้น!”