“หืม?”
เย่อวิ๋นเฟยเงยหน้า มองออกไปยังสุดขอบฟ้า
ปรากฏชายชราสูงใหญ่กำยำ นัยน์ตาสีทองอ่อน ก้าวย่างกลางอากาศตรงเข้ามา แขนเสื้อพลิ้วไหว รวดเร็วดั่งสายฟ้า เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าทุกคน
ตูม…
แรงกดดันมหาศาลแผ่ลงมาจากฟ้า ทำเอาศิษย์ทุกคนขาสั่น หน้าซีด
“ไอ้หนู เจ้าช่างบังอาจนัก กล้าลงมือกับคนตระกูลเซียวของข้า
ยังไม่รีบปล่อยจื่อหยางอีก!”
ชายชราสูงใหญ่ผู้นั้นยืนตระหง่านเหนือพื้น จ้องมองมาที่เย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาเปี่ยมอำนาจ
ตูม!
ทันทีที่ชายชราผู้นั้นจ้องมา เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกราวกับมีภูเขาลูกมหึมากดทับร่างลงมา
ผู้แข็งแกร่งระดับห้าแดนถ้ำสวรรค์!
แววตาของเย่อวิ๋นเฟยหนักอึ้ง
ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นหนึ่งของถ้ำสวรรค์ก็ยังสู้ไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับขั้นห้า
“เซียวจู่หยวน เจ้าบุกเข้ามาที่สถาบันพิทักษ์วิถี แล้วลงมือกับศิษย์ของข้า หมายความว่าอย่างไร!”
ในเวลานั้น เซี่ยฉางคงก้าวพรวดมาอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟยแล้ว โบกแขนเสื้อสะบัดขจัดแรงกดดันที่เย่อวิ๋นเฟยต้องเผชิญออกไป ใบหน้าดำคร่ำเครียด
ฟิ้ว ฟิ้ว…
ผู้นำระดับสูงของสถาบันพิทักษ์วิถีกลุ่มใหญ่ลอยละล่องตัดอากาศมา ปรากฏตัวกลางลาน
“อาจารย์ใหญ่เซี่ย ไม่ได้พบกันเสียนาน”
ชายชราสูงใหญ่ผู้นั้นยิ้มเรียบๆ
ชายชราสูงใหญ่ผู้นี้มีนามว่าเซียวจู่หยวน เป็นผู้แข็งแกร่งอันดับสูงสุดผู้หนึ่งของตระกูลเซียว
“เด็กคนนี้โหดเหี้ยมกระหายเลือด อุปนิสัยหยิ่งยโส ฆ่าและทำร้ายคนตระกูลข้าไปมากมาย วันนี้ที่ข้ามาก็เพื่อพาตัวเขาไป
หวังว่าท่านอาจารย์ใหญ่เซี่ยจะยึดถือความถูกต้องเหนือญาติมิตร มอบตัวเขาให้ข้า”
เซียวจู่หยวนชี้ไปที่เย่อวิ๋นเฟยพลางกล่าว
“ฮ่าๆ พวกเฒ่า เจ้าพูดเล่นน่า
ข้าเย่อวิ๋นเฟยคนนี้วางตัวมาโดยตลอดว่า ใครไม่หาเรื่องข้า ข้าก็ไม่หาเรื่องใคร
แต่ถ้าใครเป็นฝ่ายหาเรื่องข้า ข้าจะต้องตอบแทนทบเท่า
คนตระกูลเซียวของพวกเจ้าเข้ามาหาเรื่องข้าเอง ก็อย่ามาหาว่าข้าไร้เมตตาแล้วกัน”
ยังไม่ทันที่เซี่ยฉางคงจะทันตอบ เย่อวิ๋นเฟยก็หัวเราะลั่นขึ้นมาเสียก่อน