ครู่หนึ่ง
ภายในตึกเล็กของหอการค้าว่านเป่า บนชั้นสาม ในห้องหนังสือที่ถูกป้องกันด้วยค่ายกลแยกมิติซ้อนกันหลายสิบชั้น
“ท่านเจ้าสำนัก ครานี้เขานำโอสถเต๋าขั้นห้า 20 เม็ด โอสถเต๋าขั้นสี่อีก 30 เม็ดมาด้วย”
ท่านเฟิงยืนอยู่เบื้องหน้าชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเหลือง รายงาน
“นี่ไม่ปกติ!
ลองคำนวณดู ไอ้หนุ่มนี่เอาโอสถเต๋าขั้นสี่และขั้นห้ามาขายที่หอการค้าว่านเป่าของเรา รวมแล้วกว่าร้อยเม็ดแล้ว!
นับเป็นจำนวนที่น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง!
ข้าได้ส่งคนกลับไปยังสำนักงานใหญ่เพื่อรายงานเรื่องนี้แล้ว
คำตอบจากสำนักงานใหญ่คือ ต่อให้เป็นศิษย์สายหลักของสำนักใหญ่ตระกูลใหญ่เก่าแก่ที่ทรงอำนาจที่สุดในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ ก็ยากจะนำโอสถเต๋าขั้นสี่และขั้นห้าจำนวนมากมายขนาดนี้ออกมาได้ในคราวเดียว
ยิ่งกว่านั้น จากการสืบสวนของสำนักงานใหญ่ พบว่าในช่วงนี้ไม่มีศิษย์สายหลักของสำนักใหญ่ตระกูลใหญ่เก่าแก่เหล่านั้นพำนักอยู่ในแคว้นเป่ยหวงเลย
ดังนั้น ไอ้หนุ่มนี่จึงไม่น่าจะใช่ลูกหลานของสำนักใหญ่ตระกูลใหญ่เก่าแก่ในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์!
ประเด็นนี้ ตามคำตอบจากสำนักงานใหญ่ ยืนยันได้ในเบื้องต้น!”
เจ้าสำนักผู้นั้นกล่าวอย่างช้า ๆ
“ไม่ใช่ศิษย์สายหลักของสำนักใหญ่ตระกูลใหญ่ในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ แล้วยังจะมีใครสามารถนำโอสถเต๋าขั้นสี่และขั้นห้าจำนวนมากมายเช่นนี้ออกมาได้อีกเล่า?!”
ท่านเฟิงอดเอ่ยขึ้นมิได้
“ฮิ ๆ …
ข้าว่า เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว
ไอ้หนุ่มนี่ต้องเหยียบขี้หมา โชคดีได้สมบัติล้ำค่ามาแน่ ๆ มันถึงได้นำโอสถเต๋าขั้นสี่และขั้นห้าออกมามากมายเช่นนี้ได้!”