ฟิ้ว ฟิ้ว...
เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงต่างพุ่งเข้ามาหาเย่อวิ๋นเฟย จ้องมองเขาราวกับเป็นสัตว์ประหลาด
แม้แต่เถาเหวินจื้อก็รู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง
"ซูเย่ ช่วงสองวันนี้ เจ้าอยู่ในหอคอยปฐพีมาตลอดรึ"
ประมุขนิกายมองไปที่เย่อวิ๋นเฟย เอ่ยถาม
ผู้อาวุโสระดับสูงคนอื่นๆ ก็จับจ้องเย่อวิ๋นเฟย อยากฟังคำตอบของเขา
"ถูกต้อง
สองวันนี้ ข้าอยู่ในหอคอยปฐพีมาตลอด"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"เจ้าอยู่ชั้นที่เท่าไร"
ประมุขนิกายถามอีก
"ข้าพลัดหลงไปถึงชั้นที่เจ็ดโดยบังเอิญ"
เย่อวิ๋นเฟยตอบส่งๆ
เมื่อครู่ ระหว่างที่เย่อวิ๋นเฟยเดินขึ้นมาจากใต้หอคอยปฐพี เขาสัมผัสได้ว่า ดูเหมือนจะมีผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มหนึ่งที่ฝีมือค่อนข้างแข็งแกร่ง เคยลงไปถึงชั้นที่หก จึงพลันนึกขึ้นได้ว่า ต้องเป็นเหล่าผู้อาวุโสของสำนักธรณีศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ ที่ลงไปสำรวจสถานการณ์แน่นอน
"เป็นไปได้อย่างไร
สองวันนี้ แรงกดดันในหอคอยปฐพีพลันเพิ่มขึ้นฉับพลัน
ด้วยพลังของข้า ยังลงไปถึงแค่ชั้นที่หกก็ไปต่อไม่ไหว
เจ้าไปถึงชั้นที่เจ็ดได้อย่างไร"
ประมุขนิกายตกตะลึงอย่างที่สุด
ผู้อาวุโสระดับสูงคนอื่นๆ ต่างก็ไม่กล้าเชื่อ
"แต่ข้าลงไปถึงชั้นที่เจ็ดจริงๆ"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"เจ้าไม่กลัวแรงกดดันของชั้นที่เจ็ดรึ"
ประมุขนิกายถาม
"กลัว
แต่ก็กัดฟันเดินลงไป"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
ฟังคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ประมุขนิกายและเหล่าผู้อาวุโสรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
แรงกดดันชั้นที่หกของหอคอยปฐพี ก็รุนแรงปานนั้นแล้ว ชั้นที่เจ็ด ต่อให้กัดฟันก็เดินลงไปได้รึ