"หลับยาวไปหน่อยสินะ"
ชายหนุ่มเดินออกมาจากโลงศพ เหยียดกายยืดเส้นยืดสาย ดูท่าจะรู้สึกสบายตัวไม่น้อย
ชายหนุ่มผู้นี้หน้าตาดูสะอาดสะอ้านเกินไป ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนชายหนุ่มบ้านข้าง ๆ เลยทีเดียว
แต่ในเวลานี้ ทุกคนบนแท่นหินต่างจ้องมองชายหนุ่มผู้นั้นด้วยสายตาระแวดระวัง
หลายคนค่อย ๆ ขยับเท้าถอยหลัง เตรียมพร้อมที่จะหนีลงจากแท่นหินนี้ได้ทุกเมื่อ
"ไม่คิดว่าที่นี่จะครึกครื้นขนาดนี้ พวกเจ้าทั้งหลายมาที่นี่ทำไมเล่า?"
"หรือว่าคิดจะมาหาสมบัติ?"
"ก่อนที่ข้าจะหลับใหล ข้าได้ฝากข้าวของไว้ที่นี่อยู่บ้างจริง ๆ แต่ว่ามันไม่ค่อยมีค่าเท่าไรนัก"
"พวกเจ้าจะเอาไปก็ไม่เป็นไร เพียงแต่พวกเจ้ามารบกวนสถานที่บำเพ็ญของข้า ก็ดูจะไม่ค่อยมีมารยาทเอาเสียเลย"
ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยพร้อมกับยิ้ม
น้ำเสียงที่เขาพูดฟังดูนุ่มนวลมาก ดูเหมือนจะเป็นคนที่เข้ากับใครได้ง่าย
"ผู้อาวุโส ท่านไม่ได้ตายหรือ?"
ในที่สุดผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากถามขึ้น
"ตาย?"
"เจ้าพูดจาบ้า ๆ อะไร? ณ ตอนนี้ข้าก็ยังยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าอย่างมีชีวิตมิใช่หรือ?"
"เจ้าถึงกับพูดว่าข้าตาย"
"นี่มันเป็นการเหยียดหยามข้าอย่างร้ายแรง!"
ชายหนุ่มผู้นั้นตอนแรกดูท่าทางสงบนิ่ง พอได้ยินคำพูดนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที สายตาจ้องเขม็งไปที่ผู้เชี่ยวชาญคนนั้น
"เจ้าจงเข้ามาหาข้า!"
"ดูให้ละเอียด ว่าข้าตายหรือว่ายังมีชีวิตอยู่!"
ชายหนุ่มผู้นั้นยื่นมือกวักเรียก พลังดูดอันมหาศาลบังเกิดขึ้นในพริบตา ดึงตัวผู้เชี่ยวชาญคนนั้นเข้ามาหา
ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นไม่มีแรงต้านทานแม้แต่น้อย ยังไม่ทันรู้เรื่องราว ก็มาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มผู้นั้นแล้ว สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
"ตอนนี้เจ้าว่าข้าตายหรือยังมีชีวิตอยู่?"
ชายหนุ่มผู้นั้นยื่นมือออกไปคว้าคอของผู้เชี่ยวชาญคนนั้นแล้วยกขึ้นมา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว