"เจ้าพันธนาการอวกาศช่างล้ำลึกนัก ท่านเทพแห่งดวงตาสวรรค์ไม่ธรรมดา ที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างโบราณนี้ ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คำโอ้อวดเกินจริงเลย!
เจ้าพันธนาการอวกาศเหล่านี้ถูกวางเอาไว้ที่นี่ต้องผ่านกาลเวลามาแสนยาวนาน แต่ปัจจุบันยังสามารถส่งผลกระทบถึงข้าได้อีก"
ผู้ทรงอิทธิฤทธิ์นั้นพึมพำขึ้นด้วยความพิศวง ความเคารพศรัทธาที่มีต่อท่านเทพแห่งดวงตาสวรรค์ในใจยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีกชั้น
เหล่าผู้ทรงอิทธิฤทธิ์สำรวจการรับรู้ภายในพระราชวังแล้ว ต่างพบว่าตนเองไม่สามารถสัมผัสได้แม้แต่สิ่งใด ในที่สุดก็จำต้องมุ่งหน้าไปตามทางอย่างสุภาพ
ช่วงเวลาถัดมาก็มีผู้ทรงอิทธิฤทธิ์อีกจำนวนมากเดินทางมาถึงหน้าประตูใหญ่ของพระราชวัง แล้วพากันก้าวเข้าไปภายใน
ขณะนั้นเย่อวิ๋นเฟยกำลังเดินอยู่ท่ามกลางม่านอวกาศอันพร่าเลือน ระหว่างมุ่งหน้าไปก็สังเกตสถานการณ์รอบตัวอย่างระมัดระวัง
"มรดกวิชาดวงตาของท่านเทพแห่งดวงตาสวรรค์ซ่อนอยู่ในอวกาศนี้ แต่สภาพแวดล้อมแบบนี้พวกเราจะตามหามันได้อย่างไรกันแน่?"
เจ้าหนอนไหมมังกรเขาทองมองดูหมอกหนาที่คุกคามฟ้าเบื้องรอบ แล้วเอ่ยบ่นออกมา
"รีบไม่ได้หรอก มีแต่ต้องอดทนแล้วค่อย ๆ ตามหาไป
การจะได้วิชาดวงตาของท่านเทพแห่งดวงตาสวรรค์จากการเข้ามาในพระราชวังนี้ ส่วนใหญ่ต้องผ่านการทดสอบบางอย่างแน่นอน"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยขึ้น
"ท่านเจ้าเหลียวดูสิ เบื้องหน้าดูเหมือนจะมีเมืองหนึ่งอยู่นะ"
ชั่วขณะนั้นเอง หูเมี่ยวก็ชี้ไปยังหมอกหนาเบื้องหน้าแล้วร้องออกมาด้วยความตกใจ
เย่อวิ๋นเฟยรีบเหลียวมองไปเบื้องหน้า เห็นได้ชัดว่ามีเมืองใหญ่โตหลวงหลวงหนึ่ง ปรากฏร่างขึ้นมาเป็นครั้งคราวท่ามกลางหมอกหนาเบื้องหน้า