สิ่งที่เรียกว่าทหารผี แท้จริงแล้วคือเศษเสี้ยววิญญาณจากสงคราม
โลกใต้ดินแห่งนี้เป็นพื้นที่หยิน สภาพแวดล้อมพิเศษยิ่ง
ดังนั้นเศษเสี้ยววิญญาณเหล่านี้จึงถูกเก็บรักษาไว้ที่นี่ มิได้สลายหายไป
“นี่มันอะไรกัน?!”
เวินจื่อมองพวกทหารม้าที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหยิน ใบหน้าน้อยซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
เพราะทหารม้าเหล่านั้นหน้าซีดขาว ดวงตาไร้แวว เปี่ยมด้วยไอสังหาร น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
ศิษย์หลายสิบคนนั้นก็หวาดกลัวจนหน้าซีด เบียดเข้าชิดด้านหลังเย่อวิ๋นเฟย
“พวกนี้ก็คือผีนั่นเอง
เมื่อครู่เจ้ามิใช่ถามว่าแถวนี้มีผีหรือไม่
บัดนี้เจ้าก็ได้เห็นแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพลางยิ้ม
“พวกนี้เป็นผีจริงหรือ?”
เวินจื่อทั้งกลัวทั้งประหลาดใจ จ้องมองพวกทหารม้าโดยไม่กระพริบตา
“ช่างน่าตกตะลึงจริง!”
ศิษย์หลายสิบคนต่างพากันทอดถอนใจ
แม้ทหารม้าเหล่านั้นจะดูน่าหวาดกลัวยิ่ง
แต่เมื่อมีเย่อวิ๋นเฟยอยู่ พวกเขาก็มิได้หวาดหวั่นจนเกินไป
“เพลิงตี้เหยียนน่าจะมีประโยชน์”
เย่อวิ๋นเฟยงอนิ้วดีด
เปลวเพลิงสีแดงฉานดอกหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว
ใช่แล้ว มันคือเพลิงตี้เหยียน
ฟู่…
พลันนั้นเพลิงตี้เหยียนก็ลุกโหมกระหน่ำ ในพริบตาก็กลายเป็นทะเลเพลิงสีแดง ล้อมรอบเย่อวิ๋นเฟย เวินจื่อ และศิษย์หลายสิบคน
เดิมทีพวกทหารม้ากำลังบุกเข้าสังหารเย่อวิ๋นเฟยและพรรคพวก
บัดนี้กลับหยุดนิ่งทั้งหมด สองฝ่ายเผชิญหน้ากัน