"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าช่างบังอาจนัก บุกรุกเข้ามาในเมืองพิทักษ์พรมแดนโดยไม่ได้รับอนุญาต ควรมีโทษเช่นไร!
คนมา! จับตัวเขา!"
ผู้อาวุโสเฟิงยวิ๋นตั้งสติได้ แล้วคำรามด้วยความโกรธ
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบข้าง ได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสเฟิงยวิ๋น ต่างก็ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ
น่าขำนัก ผู้ใดบ้างจะไม่รู้ว่าพลังของเย่อวิ๋นเฟยน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
เพียงคนเดียว สังหารอัจฉริยะหนุ่มจากต่างแดนที่มีพลังขั้นปราณของเหลวไปสิบห้าคน เกียรติยศเลื่องลือ
ผู้ฝึกยุทธ์ที่ลาดตระเวนเหล่านี้ มีผู้ใดกล้าเข้าต่อสู้?
ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ เย่อวิ๋นเฟยคือวีรบุรุษแห่งทวีปเทียนเสวียน
"พวกเจ้าไม่ฟังคำข้าแล้วหรือ!
ดีนัก ไม่ช้าข้าจะลงโทษพวกเจ้า!"
ผู้อาวุโสเฟิงยวิ๋นเดือดดาล
ขณะที่พูด ผู้อาวุโสเฟิงยวิ๋นและผู้อาวุโสยวี๋ก็ขยับกาย หนึ่งซ้ายหนึ่งขวา ล้อมเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
"เย่อวิ๋นเฟย ยอมจำนนแต่โดยดีเสีย!"
ผู้อาวุโสเฟิงยวิ๋นหัวเราะเย็นชา
"เย่อวิ๋นเฟย ที่นี่คือเมืองพิทักษ์พรมแดน ข้าเตือนเจ้าอย่าขัดขืน มิฉะนั้นก็คือการเป็นศัตรูกับทวีปเทียนเสวียนทั้งหมด!
เจ้าวางใจเถิด เราจะรายงานแก่เจ้าสำนักนครกู่ ให้เขาตัดสินเจ้าอย่างยุติธรรม
หากพวกเราเข้าใจเจ้าผิด ตอนนั้นย่อมจะปล่อยเจ้าไป"
ผู้อาวุโสยวี๋ก็กล่าวเช่นกัน
ทั้งสองคนเป็นผู้แข็งแกร่งแดนถ้ำสวรรค์ขั้นสอง คิดว่าการจับตัวเย่อวิ๋นเฟยไม่ใช่เรื่องยาก
เย่อวิ๋นเฟยประสานมือไว้ด้านหลัง มองพวกเขาทั้งสองอย่างเย็นชาโดยไม่กล่าววาจา ราวกับมองตัวตลก
"ลงมือ!"
ผู้อาวุโสเฟิงยวิ๋นถูกท่าทีไม่แยแสของเย่อวิ๋นเฟยยั่วโทสะ จึงตะเบ็งเสียง
ตูม...
เห็นเพียงเขาฟาดฝ่ามือหนึ่งใส่เย่อวิ๋นเฟย ฝ่ามือขยายใหญ่ไม่หยุด ระเบิดแสงสว่างดุจหยกแก้ว