"ข้าเป็นคนทวีปเทียนเสวียน เจ้าคือผู้รุกราน"
เย่อวิ๋นเฟยมองต้าตี้เต้าเหยี่ยน เอ่ยเรียบ ๆ
"ข้ากับพวกเผ่าปีศาจโบราณนั่นไม่เหมือนกัน
ข้ามาทวีปเทียนเสวียนก็เพื่อตามหาหอคอยวัฏสงสาร
ข้าไม่ได้คิดเป็นศัตรูกับทวีปเทียนเสวียน
ศึกใหญ่ครานั้น ข้าเองก็ถูกบังคับจนไม่มีทางเลือก ผู้คนทวีปเทียนเสวียนเห็นข้าเป็นศัตรู พอพบหน้าก็โจมตีข้าอย่างบ้าคลั่ง
ข้าจึงต้องตอบโต้
ส่วนพวกเผ่าปีศาจโบราณ พอมาถึงทวีปเทียนเสวียนก็สังหารผู้บำเพ็ญแห่งทวีปเทียนเสวียนอย่างเอาเป็นเอาตาย จึงปลุกกระแสต่อต้านอย่างบ้าคลั่งจากผู้บำเพ็ญ
พ่อหนุ่ม ข้ากับเจ้าไม่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์กัน"
ต้าตี้เต้าเหยี่ยนว่า
"ข้าเย่อวิ๋นเฟย
เจ้าอย่าได้เป็นศัตรูกับทวีปเทียนเสวียนเป็นดีที่สุด มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิด แล้วเอ่ย
"ฮ่า ๆ ๆ ... เจ้าวางใจเถิด ข้าบอกแล้วว่าเป้าหมายของข้าในทวีปเทียนเสวียนคือหอคอยวัฏสงสาร
เย่อวิ๋นเฟย ข้ารู้ว่าความสำเร็จในภายภาคหน้าของเจ้าต้องน่าตกตะลึง หวังว่าเมื่อเราได้พบกันอีกครั้ง จะเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู
เอาอย่างนี้ ข้าขอมอบเข็มทิศเทียนหลัวอีกอันให้แก่เจ้า
มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝนศาสตร์ปฐพีของเจ้า"
ต้าตี้เต้าเหยี่ยนหัวเราะลั่น
คำพูดเช่นนี้เท่ากับแสดงเจตจำนงชัดแจ้ง ต้องการผูกมิตรกับเย่อวิ๋นเฟย
กล่าวจบ เขาก็โบกมือ
เข็มทิศสีเหลืองอันหนึ่งทะลวงออกจากร่างเนื้อของเขา ลอยมาตกตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
ใจกลางเข็มทิศนี้กลวง มีเข็มแม่เหล็กสีขาวห้อยแกว่งไกวเล็กน้อย
กลิ่นอายกฎแห่งปฐพีอันลึกซึ้งล้ำลึก แผ่พุ่งออกมาจากเข็มทิศนั้น