อ๊าย...
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่ขาดสาย นักสังหารระดับขั้นปฐมวิถีทั้งหลายไม่อาจต้านทานการโจมตีน่าสะพรึงกลัวราวพายุคลั่งนี้ได้ ผ่านไปเพียงชั่วครู่ก็ล้มตายไปสองสามสิบคน
ในบรรดานักสังหารกว่าร้อยคนนี้ มีสามคนระดับขั้นนิรมิตปฐม อีกสิบแปดคนระดับขั้นเอกภพ บัดนี้ก็พากันระส่ำระสายยิ่งนัก
"จงทำให้พวกนักสังหารระดับขั้นปฐมวิถีพิการ แต่อย่าฆ่าพวกมัน"
เย่ผุดความคิดขึ้นมาว่า จะกักขังนักสังหารระดับขั้นปฐมวิถีเหล่านี้ไว้เป็นทาส ก็เลยส่งเสียงสื่อจิตบอกผู้อื่นอย่างลับ ๆ
"ซูเฟย เจ้านี่เป็นการยั่วยุสุสานสวรรค์อำพรางของเราอย่างร้ายแรงที่สุด!"
หัวหน้านักสังหารที่นำทัพเห็นเช่นนั้นก็อดรนทนไม่ได้คำรามขึ้น
"ใช่ ข้ากำลังยั่วยุสุสานสวรรค์อำพรางของพวกเจ้าอยู่"
"และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น อีกไม่นานข้าจะบุกไปสังหารถึงสำนักงานใหญ่ของสุสานสวรรค์อำพรางในจงถูเสินโจว"
เย่อวิ๋นเฟยตอบพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
เย่อวิ๋นเฟยชิงชังองค์กรนักสังหารสุสานสวรรค์อำพรางนี้ถึงขีดสุด หากไม่ทำลายล้างสุสานสวรรค์อำพรางให้สิ้นซาก ก็จะไม่ยอมเลิกรา!
"ซูเฟย เจ้าอวดดีเกินไปแล้ว!"
"สุสานสวรรค์อำพรางของเราสืบทอดกันมายาวนาน มีรากฐานหยั่งลึก ต่อให้พวกมหาสำนักในจงถูเสินโจวก็ไม่กล้าพูดเช่นนี้ เจ้าเป็นเพียงรุ่นหลังเล็ก ๆ ก็บังอาจกล่าวคำโอหังเป่าลม"
หัวหน้านักสังหารตกใจและโกรธยิ่งนัก
"ท่านประมุข เรารีบหนีเถิด!"
"หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราจะถูกกวาดล้างสิ้นซาก!"
นักสังหารระดับขั้นเอกภพคนหนึ่งเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
เวลานี้ บรรดานักสังหารระดับขั้นปฐมวิถีแทบจะถูกทำให้พิการหมดสิ้นแล้ว ไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้ เหล่านักสังหารระดับขั้นเอกภพก็บาดเจ็บระบม เอาชีวิตไม่รอด
"สายไปแล้ว"