ตูมมมม……
ก่อนที่กระบี่สามคมเล่มยักษ์จะฟาดฟันลงมา ร่างของเย่อวิ๋นเฟยได้พุ่งเข้าชนกลางค่ายกลหมื่นมารด้วยความเร็วดุจพริบตาแล้ว
ท่ามกลางสายตาที่เหลือเชื่อของทุกคน ค่ายกลที่เผ่าปีศาจโบราณภาคภูมิใจกลับราวกับกากเต้าหู้ ถูกเย่อวิ๋นเฟยชนแตกกระจายในพริบตา!
ร่างของเย่อวิ๋นเฟยเปรียบดั่งกระบี่เทพสีครามตัดผ่านฟ้า ฟันค่ายกลหมื่นมารออกเป็นสองซีกตั้งแต่ต้นจนจบ
ยังไม่ทันจบ
ตูม!
ร่างของเย่อวิ๋นเฟยวกกลับมา พุ่งทะลวงเข้าค่ายกลโดยไร้สิ่งกีดขวาง ผ่าค่ายกลขาดอีกครั้ง
ตูม ตูม……
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยเข้าออกหลายครั้งด้วยความเร็วสูง ฟันค่ายกลออกเป็นสิบกว่าชิ้น
ราวกับหั่นผลไม้
ค่ายกลที่ถูกตัดเป็นสิบกว่าชิ้นแข็งค้างกลางอากาศนิ่งสนิท ดั่งภาพวาด
เบื้องบนค่ายกลนั้น ร่างสูงหมื่นเมตรของเผ่าปีศาจโบราณก็สลายหายไปสิ้น
“แค่ค่ายกลขยะ ยังกล้ามาอวดเก่งในทวีปเทียนเสวียน”
เย่อวิ๋นเฟยหยุดร่าง ดีดนิ้วเอ่ยเรียบๆ
ณ ขณะนั้น ไม่ว่ามนุษย์หรือมาร ล้วนไร้เสียง
ทุกคนจ้องเย่อวิ๋นเฟยตาค้าง
ที่จริง มิใช่ว่าค่ายกลของเผ่าปีศาจโบราณไม่อาจแข็งแกร่ง
แต่เพราะแก่นแท้ของค่ายกลคือค่ายกล เกิดจากการรวมตัวของสิ่งมีชีวิตจำนวนมาก
เย่อวิ๋นเฟยในฐานะจักรพรรดิสวรรค์ ค่ายกลใดในใต้หล้ามิเคยเห็น
ค่ายกลที่เผ่าปีศาจโบราณหยิ่งผยอง ในสายตาเย่อวิ๋นเฟยต่ำตมไร้ซึ่งเทคนิค
เมื่อครู่ที่เย่อวิ๋นเฟยเข้าออกค่ายกลหลายหน ดูเผินๆ เหมือนสะเปะสะปะ แท้จริงทุกครั้งที่พุ่งชนล้วนถูกจุดอ่อนสำคัญของค่ายกลพอดี
จึงเกิดผลลัพธ์ดุจไม้ผุพ่าย สลายค่ายกลในพริบตา!
“นี่จริงหรือ?”
“ข้าตาฝาดไปหรือไม่?
ค่ายกลเผ่าปีศาจที่ทรงพลังถึงเพียงนั้น กลับถูกชายหนุ่มคนเดียวทำลายอย่างง่ายดาย!”