"นับว่าเจ้ายังมีจิตสำนึก"
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวตื่นเต้นยิ่งนัก
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็กลับเข้าห้องลับ เข้าไปในหอเงามายา เริ่มหลอมโอสถ
ครึ่งวันต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยออกจากหอเงามายา เดินออกจากห้องลับ
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พอเห็นเย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัว ก็รีบเข้ามาหาทันที
เย่อวิ๋นเฟยดีดนิ้วหนึ่งที
ขวดหยกใบหนึ่งลอยออกมา อยู่ตรงหน้าฉายาเต้าตี้ต้าจ้าว
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวรับขวดหยกไว้ แล้วรีบเปิดออก
"เป็นโอสถจวี้หยวนเซิงหยางจริงๆ!"
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวตื่นเต้นจนร่างสั่นสะท้าน
"ยอดเยี่ยม!
ช่วงนี้ ไอศพระในกายข้าหนาแน่นขึ้นทุกที แถมยังงอกขนศพออกมาอีกด้วย
ตอนนี้มีโอสถจวี้หยวนเซิงหยางแล้ว ทุกอย่างมิใช่ปัญหา!"
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวรอไม่ไหว รีบหยิบโอสถวิเศษหนึ่งเม็ด ยัดเข้าปาก กลืนลงไป
"ร่างเนื้อของเจ้า ถูกเก็บในสภาพศพนานเกินไป จึงปนเปื้อนไอศพหนาแน่นนัก
เจ้ากินโอสถจวี้หยวนเซิงหยาง ก็สามารถขับไอศพในร่างเนื้อได้จริง
แต่หากต้องการให้ร่างเนื้อของเจ้าฟื้นคืนสู่สภาพสูงสุดดังเดิม อย่างน้อยต้องรักษาตัวอีกสองสามสิบปี"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ไม่ผิด
ขับไอศพเป็นเพียงก้าวแรก ภายหลังยังต้องใช้เวลาอีกมากในการบำรุงรักษา"
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวพยักหน้าอย่างจำนน
"ข้ามีโอสถวิเศษชนิดหนึ่ง สามารถทำให้ร่างเนื้อของเจ้าฟื้นคืนสู่สภาพสูงสุดได้ในระยะเวลาอันสั้น"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้นกะทันหัน
"โอสถวิเศษอะไร?!"
ฉายาเต้าตี้ต้าจ้าวร่างสั่น ดวงตาเป็นประกาย จ้องมองเย่อวิ๋นเฟย