รื้นรื้นรื้น……
ทันใดนั้น เหนือเกาะเล็กแห่งนั้น ค่ายกลปฐพีผืนแล้วผืนเล่า กระบวนศาสตร์ผืนแล้วผืนเล่าผุดขึ้นไม่หยุดหย่อน พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
จากนั้นกระบี่ยาวอีกร้อยกว่าเล่มก็พุ่งทะลุพื้นดินออกมา ชี้ฟ้าขึ้นไป แล้วฟันใส่พวกที่ไล่ตามฆ่า
"ไม่ดีแล้ว! สิ่งชรานั่นกล้าวางกับดักไว้มากมายถึงเพียงนี้บนแดนของข้า โอกาสของข้าจบแล้ว"
เสียงนั้นจากใจกลางเกาะเอ่ยด้วยความไม่ยอมแพ้ จากนั้นแสงสายธารหนึ่งสายก็พุ่งออกมาจากใจกลางเกาะ แวบเดียวหายลงไปในทะเลเคียงข้าง
วินาทีถัดมา
ฮึ่มฮึ่มฮึ่ม……
การโจมตีสารพัดรูปแบบที่สยองขวัญถึงขีดสุดตกลงบนเกาะไม่หยุดหย่อน พวกไล่ตามฆ่าเฉินเต่าหยวนกับเย่อวิ๋นเฟยนั้นโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดอยู่แล้ว ยิ่งถูกค่ายกล ค่ายกลปฐพี และค่ายกลกระบี่ที่เฉินเต่าหยวนทิ้งไว้โจมตีเข้า ก็ยิ่งเดือดดาล จึงปลดปล่อยพลังโดยไม่คำนึงถึงอะไรอีก
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ฮึ่ม! เสียงดังสนั่น เกาะนิรนามแห่งนั้นถูกทุบจนระเบิด กลายเป็นฝุ่นหินกระจายเต็มฟ้าไปหมด
ต่อมาเกาะนั้นก็หายไปจากสายตา น้ำทะเลมหาศาลซัดทับมาจากทุกสารทิศ
แต่ขณะนั้นเฉินเต่าหยวนกับเย่อวิ๋นเฟยหนีไปไกลแล้ว ทั้งสองกำลังมุ่งหน้าต่อเนื่องภายในช่องทางส่งผ่านสายหนึ่ง
"ไม่ดีแล้ว! ท่านผู้อาวุโส สิ่งเหล่านั้นด้านหลังตามมาทันอีกแล้ว"
ชั่วครู่ต่อมา เย่อวิ๋นเฟยรับรู้ได้ว่าปริภูมิด้านหลังเริ่มเดือดพล่านอีกครั้ง พวกที่ไล่ตามฆ่ากลุ่มเดิมไล่ตามมาทัน
"ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานเราก็จะสะบัดพวกมันหลุดได้"
เฉินเต่าหยวนกล่าว
เช่นนี้เฉินเต่าหยวนก็พาเย่อวิ๋นเฟยหนีต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางลงจอดถึงหลายจุด เฉินเต่าหยวนเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าทุกจุด ทันทีที่พวกไล่ตามไปถึงจะถูกโจมตีทันที ทำให้การไล่ฆ่าของพวกมันช้าลง
"ฮ่า ๆ ๆ……
หนุ่มน้อย ข่าวดี ตอนนี้เราหลุดพ้นการไล่ฆ่าอย่างเป็นทางการแล้ว"
เฉินเต่าหยวนหัวเราะลั่นขึ้นทันที พาเย่อวิ๋นเฟยลงจอดบนเกาะเล็กเกาะหนึ่ง
รื้นรื้นรื้น……
เฉินเต่าหยวนกับเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งลงจอดบนเกาะ ค่ายกลปฐพีขนาดใหญ่ก็ผุดขึ้นจากใต้พื้นดินพร้อมกันหลายสิบผืน ห่อห้อมทั้งสองเอาไว้ จากนั้นทั้งคู่ก็หายไปจากที่นั่น
วินาทีถัดมา เย่อวิ๋นเฟยพบตนเองปรากฏตัวอยู่ในวังใต้ดินแห่งหนึ่ง