“เป็นชายแปลกหน้าหลายคน พวกเขาบอกว่าเป็นลูกน้องของนายน้อยอู่!
วันนั้น เฟยเยียนกับเสี่ยวอวี้เดินออกไปข้างนอก บนถนนใหญ่ จู่ๆ ก็ถูกชายแปลกหน้าหลายคนล้อมไว้
ชายแปลกหน้าพวกนั้นบอกว่านายน้อยอู่หมายตาเฟยเยียน จากนั้นก็ใช้กำลังจับตัวเฟยเยียนไป
ชายพวกนั้นมีพลังแข็งแกร่งมาก เสี่ยวอวี้ไม่อาจขัดขวางพวกเขาได้เลย
หลังจากเฟยเยียนถูกจับตัวไป จวนเซี่ยของเราจึงส่งกำลังคนจำนวนมากออกติดตามหาตัวนายน้อยอู่ในทันที
แต่กลับไม่มีเบาะแสใดๆ เลย
ต่อมา กองทัพต่างมิติเข้าโจมตีเมืองชิงเสีย ข้าจึงพาเสี่ยวอวี้หนีออกมา
จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีข่าวคราวของเฟยเยียนแม้แต่น้อย!”
เซียวเทียนหรงกล่าว
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“ท่านชายเย่ พวกชายแปลกหน้าบอกว่าจะจับคุณหนูกลับไปเป็นอนุภรรยาของนายน้อยอู่
ข้ากับคุณหนูต่างขัดขืนสุดกำลัง
แต่พวกเขาแข็งแกร่งเกินไป
ข้าไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว ก็ถูกซ้อมจนสลบ
พอฟื้นขึ้นมา คุณหนูก็ถูกพวกเขาจับตัวไปแล้ว”
เสี่ยวอวี้เอ่ยเสียงสั่นเครือ ยังคงหวาดผวาไม่หาย
“ท่านชายเย่ ท่านต้องช่วยคุณหนูด้วยนะ
คุณหนูนาง… นางชื่นชอบท่านมาก!”
เสี่ยวอวี้กัดริมฝีปาก แล้วโพล่งขึ้นมา
“ชื่นชอบข้า?”
เย่อวิ๋นเฟยอดตะลึงไม่ได้
“เสี่ยวอวี้พูดถูกแล้ว
ท่านชายเย่ นับตั้งแต่รู้จักท่าน เฟยเยียนก็เฝ้าคิดถึงแต่ท่านผู้เดียว
นี่คือสิ่งที่ข้านำออกมาจากห้องของเฟยเยียนก่อนจะหนีออกจากเมืองชิงเสีย
นางวาดภาพของท่านไว้มากมาย และมักจะเขียนชื่อของท่านลงบนกระดาษ เขียนทีไรก็เป็นวันๆ”
เซียวเทียนหรงถอนหายใจพลางกล่าว