“ตอนนี้การโจมตีของพวกมันไร้ค่าไปแล้ว”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“ผู้อาวุโสฮุ่น วิชามิติของเจ้าตอนนี้เทียบกับแต่ก่อน ก้าวหน้าไกลเกินคาดจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยมองภาพตรงหน้า ทั้งตื่นตระหนกและยินดี
ขณะนี้เทพเปิดฟ้าทั้งสองนำเทพฮุ่นตุ้นหลายสิบตนยังโจมตีวัวยักษ์ตัวนั้นไม่หยุดไม่หย่อน
แต่โครงสร้างมิติรอบกายวัวยักษ์ถูกผู้อาวุโสฮุ่นดัดแปลงไปแล้ว การโจมตีของพวกมันจึงไม่ก่อผลใด ๆ แม้แต่จะเข้าใกล้ตัววัวยักษ์ก็ไม่อาจทำได้อีก
ตรงกันข้าม มิติรอบ ๆ กลับถูกการโจมตีที่ถูกถ่ายเทออกมากระแทกจนแตกร้าวไม่หยุด ปรากฏรอยแยกมิติสีดำมืดขึ้นเป็นแนว ๆ
“ตอนนี้เจ้าเจตนาจะจัดการพวกมันอย่างไร
ข้าใช้มิติแห่งที่นี่กักขังพวกมันไว้ได้”
ผู้อาวุโสฮุ่นถามเย่อวิ๋นเฟย
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องอ้อมค้อมอะไรอีก ผู้ใดแตะต้องคนของข้า ย่อมต้องชดใช้ราคา”
เย่อวิ๋นเฟยเบิกหน้ามืดครึ้ม กล่าวอย่างเย็นชา
สัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวนี้เป็นสิ่งที่เทพมารพลังมหาศาลแห่งยุคโบราณส่งต่อมา ในใจของเย่อวิ๋นเฟยนานมาแล้วที่ถือเทพมารพลังมหาศาลเป็นอาจารย์ด้านการหลอมกายของตน สัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวจึงเป็นคนฝ่ายเดียวกัน บัดนี้คนของตนถูกรังแก ด้วยอารมณ์ของเย่อวิ๋นเฟย ย่อมไม่มีทางยอมผ่านไปง่าย ๆ แน่นอน
“ผู้อาวุโสฮุ่น ช่วยข้ากักขังไอ้พวกนี้ไว้ให้หมด ข้าจะจัดการมันทีละตัว”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยเปล่งความคิดสั่งการ ทันใดนั้นก็ร่ายวิชาวิญญาณโจมตีเหล่าเทพฮุ่นตุ้นเป็นปฐม