เย่อวิ๋นเฟยแต่ละก้าวที่เหยียบออกไป น้ำทะเลกลิ้งคลั่งด้านหลังก็ซู่พุ่งตามมาคอยหนุนช่วย ทำให้ท่าทีของเขาดูไม่รีบไม่ร้อน แต่ทุกก้าวที่เหยียบออกไปกลับก้าวไปไกลในพริบตา
ก่อนไม่นาน เย่อวิ๋นเฟยก็ไล่ตามทันจอมมหาเทพหนึ่งในนั้น
"พวกเราสามคนแยกย้ายกันไม่ได้ ต้องรวมตัวอยู่ด้วยกัน ไม่เช่นนั้นจะถูกมันตีแตกทีละคน"
จอมมหาเทพนั้นเมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยเดินตรงมาหาตนก็ตกใจสติแตกพลัน ตะโกนดังลั่นไปยังจอมมหาเทพอีกสองคน
"จะแยกจะรวม ไม่ใช่เจ้าจะเป็นผู้ตัดสิน ที่แห่งนี้คือเขตแดนของข้า อยู่ในเขตแดนของข้าก็ต้องทำตามความประสงค์ของข้า"
เย่อวิ๋นเฟยบังคับคุมมหาสมุทรทั้งมหาสมุทร รู้สึกราวกับเป็นผู้ครอบครองสรรพสิ่งทั้งปวง เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
เสียงของเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจางหาย น้ำวนมหึมารอบด้านก็หดตัวอย่างรุนแรง มังกรน้ำยักษ์เรียงรายเบียดเสียดกันเป็นพันเป็นหมื่น คำรามโกรธกึกก้อง ซัดสวนการโจมตีคลั่งไคล้อีกระลอกเข้าใส่จอมมหาเทพทั้งสาม
"ไม่ดีแล้ว ดูท่าลาวหูกับพวกนั้นคงรอดตายยาก"
ทันใดนั้นจอมมหาเทพหนึ่งในนั้นก็คิดถึงข้อนี้ขึ้นได้ พูดออกมาอย่างตกใจ
"เจ้าเด็กน้อยแซ่เย่ เจ้ากล้าสังหารปฐมเทพแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์ของพวกเรา เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าจะเกิดผลอย่างไร?
เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความพิโรธมหาสมุทรของฝ่ายผู้พิทักษ์ของพวกเรา เจ้ามั่นใจว่าจะแบกรับได้หรือ?"
จอมมหาเทพหนึ่งในนั้นกล่าวด้วยความโกรธกริ้ว
"ฮ่าฮ่าฮ่า...
ฟังเจ้าพูดสิ ไม่ฆ่าพวกแกตอนนี้ แล้วพวกแกแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์จะหันมาเป็นมิตรกับข้างั้นหรือ?
เป็นไปได้หรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของจอมมหาเทพนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังโดยไม่อาจระงับ
จอมมหาเทพทั้งสามได้ยินคำของเย่อวิ๋นเฟยต่างก็เสียงติดคอคาค้าง
พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่เย่อวิ๋นเฟยกล่าวคือความจริง ไม่ว่าอย่างไรฝ่ายผู้พิทักษ์ก็ไม่มีวันปล่อยเย่อวิ๋นเฟยไป
โดยแท้จริงแล้ว เย่อวิ๋นเฟยล่วงรู้มานานแล้วว่าตนคือเป้าหมายที่ฝ่ายผู้พิทักษ์ต้องสังหารให้ได้