"ฮ่าฮ่าฮ่า……
โจวต้วนเทียน ตอนนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดินอย่างข้านั้นน่าเกรงขามเพียงใด?
ในอดีตเจ้าลวงข้ามายังมหาทวีปแดนกระบี่ แล้วกลับทำลายคำสาบาน สมรู้ร่วมคิดกับแดนดาบ ซุ่มโจมตีข้าจากเบื้องหลัง จองจำข้า ทรมานข้ามานานหลายประการ
ข้าบอกเจ้าไว้ บัญชีระหว่างข้ากับสำนักเทพกระบี่ของพวกเจ้า ตอนนี้เพิ่งเริ่มต้นนับเท่านั้น!"
ผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดินหลับมือไว้เบื้องหลัง ยืนอยู่บนศีรษะของมังกรแผ่นดินยักษ์ตนหนึ่ง เมื่อเห็นพลพรรคสำนักเทพกระบี่ถูกสังหารลงไม่หยุดหย่อน ก็หัวเราะก้องสุดเสียง
"เมื่อครั้งอดีต ข้าผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดินนั้นมีชื่อเสียงก้องหูก้องตาเพียงใดในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่าง
ไม่ว่าจะไปยังแห่งใด ย่อมได้รับการรับรองเป็นแขกเกียรติยศ ผลแล้วกลับถูกพวกเจ้าสำนักเทพกระบี่และแดนดาบดาบบั่นทอนจนสุดจะเลวร้าย
ชาตินี้ข้าต้องแก้แค้นให้ได้!"
ผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดินเอ่ยต่อด้วยเสียงก้องกัมปนาท
"เฒ่าผู้พิทักษ์แผ่นดิน ถ้าเจ้ายังจะจับเรื่องอดีตไม่ปล่อย สำนักเทพกระบี่แห่งนี้ก็ยินดีต่อกร สำนักเทพกระบี่ของพวกเรามิใช่ฝ่ายที่โดนกลั่นแกล้งได้ง่าย"
ม่วยเฉินจื่อส่งเสียงครางเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้น
"พวกสัตว์เดรัจฉานอย่างสำนักเทพกระบี่ของพวกเจ้า ช่างเล่นลิ้นหน้าด้านไร้ยางอายได้จริง ๆ
ในอดีตที่แท้ก็คือพวกเจ้าสำนักเทพกระบี่ ที่ไร้เหตุไร้ผล ไม่มีเวรไม่มีบุญคุณ ลงมือทำร้ายท่านผู้อาวุโสโดยไม่ทันตั้งตัว บัดนี้กลับอ้างว่าสำนักเทพกระบี่ไม่ใช่ฝ่ายที่โดนกลั่นแกล้งได้ง่าย พวกเจ้าสำนักเทพกระบี่ใจหมาป่าปอดสุนัข สมรู้ร่วมคิดกับศัตรูภายนอก ทำให้มหาทวีปแดนกระบี่ต้องเผชิญหายนะครั้งใหญ่ ยังทำลายคำสาบานทำร้ายท่านผู้อาวุโส
ตลอดมาฝ่ายที่กดขี่ผู้อื่นก็คือพวกเจ้าสำนักเทพกระบี่ทั้งหมด พวกเจ้าสำนักเทพกระบี่ไม่ใช่ฝ่ายที่โดนกลั่นแกล้งได้ง่าย งั้นผู้อื่นล่ะ โดนกลั่นแกล้งได้ง่ายนักหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่กลางแดนมังกรแผ่นดินนับพันตน ท่ามกลางเงามหาเตามังกรทั้งเก้าที่หมุนวนอยู่รอบกายอย่างช้า ๆ เอ่ยดังก้อง
"เจ้าว่าถูกต้อง!
พวกนอกคอกแห่งสำนักเทพกระบี่นี่ล่ะ ล้วนเป็นสัตว์นรกไร้ยางอาย