"ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นตระกูลหลิวของพวกเจ้าที่มารังควานข้า"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ขณะพูด เย่อวิ๋นเฟยได้ส่งนักพรตต้าตี้ออกมาจากหอเงามายา
"ไอ้เฒ่า เจ้านี่เอง!"
นักพรตต้าตี้เห็นชายชราชุดดำผู้นั้น ก็จ้องเขม็งด้วยโทสะ
ก่อนหน้านี้เขาถูกลูกน้องของชายชราชุดดำคุมขังอยู่สองสามวัน บัดนี้ศัตรูพบหน้ากัน ยิ่งแดงก่ำ!
"นี่คือที่มั่นใหญ่ตระกูลหลิว เตรียมลงมือล้างแค้นได้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับนักพรตต้าตี้
"อะไรนะ?
นี่คือที่มั่นใหญ่ตระกูลหลิว!
เย่อวิ๋นเฟย เจ้าบุกมาถึงหน้าประตูตระกูลหลิวจริง ๆ หรือ?"
นักพรตต้าตี้มองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบด้านแล้วตกใจสะดุ้ง
"จริงแน่นอน ข้าเคยล้อเจ้าเล่นตอนไหน"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"รอลงมือประเดี๋ยวหนึ่ง มังกรธรณีตัวนั้นให้เจ้าควบคุม"
เย่อวิ๋นเฟยยื่นมือชี้นิ้วไปทางนักพรตต้าตี้ ส่งพลังวิญญาณของตนส่วนหนึ่งเข้าสู่ทะเลวิญญาณของเขา
เช่นนี้ นักพรตต้าตี้ก็จะสามารถควบคุมมังกรธรณีตัวนั้น เข้าสู้รบได้
มังกรธรณีตัวนั้นซุ่มอยู่ใต้พื้นดินตั้งแต่แรก
"ดี!
ถ้าเช่นนั้นก็สู้อย่างสะใจสักยก
แต่เย่อวิ๋นเฟย เจ้าต้องคอยดูข้าด้วย หากข้ามีอันตราย จำต้องช่วยเหลือทันท่วงที"
นักพรตต้าตี้กล่าว
"วางใจเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะ
"หลิ่วเฟยบุตรสาวของข้า เจ้าเป็นคนสังหาร?"
ขณะนั้น บุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งจ้องเย่อวิ๋นเฟยเขม็ง เอ่ยถามอย่างเย็นชา
บุรุษผู้นี้คือเจ้าตระกูลหลิว บิดาของหลิ่วเฟย!
"ถูกต้อง
นางต้องการสังหารข้า ข้าจึงสังหารนาง"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
"ไอ้เด็กเวร เจ้าสังหารบุตรสาวข้า ยังอาจหาญบุกมาถึงหน้าประตูตระกูลหลิว เช่นนี้หากไม่ฆ่าเจ้า ตระกูลหลิวของข้าก็มิอาจยืนหยัดในแคว้นเป่ยหวงได้อีก