"องค์ชายเจ็ด เจ้าโกหก!
เผ่าพันธุ์วิญญาณตัวนี้แท้จริงแล้วซ่อนตัวอยู่ในทะเลวิญญาณของเจ้า เมื่อครู่พวกเราร่วมแรงกันโจมตี จึงได้รบกวนให้มันได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมยังปราบมันขังไว้ได้อีกด้วย
องค์ชายเจ็ด แท้จริงแล้วเจ้ากลายเป็นทาสของสิ่งมีชีวิตนี้เสียแล้ว ตอนนี้เจ้ายังจะโกหกหลอกพวกเราอีก แถมยังอยากเอาความผิดไปป้ายสีให้ปรมาจารย์อู"
ผู้อาวุโสกงตะโกนดังลั่น
"เราต้องรีบหลบหนีแล้ว ผู้ที่ซ่อนอยู่ในความมืดนั่นน่าสะพรึงเกินไป เราทั้งสองเพิ่งรับรู้อยู่นานนัก แต่กลับไม่อาจตรวจพบแม้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ ณ ที่ใด"
ช่วงเวลานี้ ภายในทะเลวิญญาณของจอมเวทกงและผู้อาวุโสบา มีเผ่าวิญญาณสองตนกำลังสื่อสารกันผ่านเสียงสื่อจิต ทั้งสองเห็นเผ่าวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่ในทะเลวิญญาณของปรมาจารย์อูถูกปราบขัง จากนั้นถูกโยนทิ้งลงพื้น ต่างก็เริ่มหวาดกลัว
เพราะทั้งสองตั้งแต่ต้นจนจบไม่อาจรับรู้ถึงผู้ที่ซ่อนอยู่ในความมืดแม้แต่น้อย
"ไม่ผิด องค์ชายเจ็ด เผ่าวิญญาณตัวนี้แท้จริงก็คือตัวที่เมื่อครู่ซ่อนตัวอยู่ในทะเลวิญญาณของเจ้า ตอนนี้ถูกพวกเราร่วมแรงทำร้ายจนเป็นเช่นนี้ เจ้ายังจะปกป้องมันอีกรึ?
แต่ก็ไม่ควรโทษเจ้า เจ้าถูกมันควบคุมไว้แล้ว ต่อจากนี้ตลอดกาลเจ้าจะเป็นทาสของมัน"
ผู้อาวุโสบาชี้ไปที่องค์ชายเจ็ดแล้วตะโกนดังลั่น
"สมเหตุสมผลดี ดูเหมือนการโจมตีร่วมแรงของพวกเราเมื่อครู่เกิดผล ทำให้เผ่าวิญญาณนี้บาดเจ็บสาหัส มันจึงหนีออกมาจากทะเลวิญญาณขององค์ชายเจ็ด ผลคือแผลสาหัสรักษาไม่หาย ตกลงมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้"
จอมเวทและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ เมื่อฟังถ้อยคำของผู้อาวุโสกงและผู้อาวุโสบา ต่างก็พยักหน้าพร้อมกัน เห็นว่าสถานการณ์คงเป็นเช่นนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่พวกเขาร่วมแรงโจมตีทะเลวิญญาณของต้าปิง ทำให้เผ่าวิญญาณตัวนี้บาดเจ็บสาหัส ก็ไม่แปลกอันใด
"ปรมาจารย์อู เจ้าเป็นอะไรไป"
ขณะนั้นเอง มีผู้อาวุโสหลายคนสังเกตเห็นว่าสภาพของปรมาจารย์อูผิดปกติ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นดวงตาไร้วิญญาณ ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าล่องลอย และแววตายิ่งกลายเป็นโหว่เหวิด ไร้แววยิ่งกว่าเดิม