เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่เลี่ยง ชกหมัดตรงขึ้นไปยังเบื้องบนเหนือศีรษะ
เสียงดังกึกก้อง หมัดปะทะกับกระบี่เล็กสีม่วงนั้น
ร่างกายของเย่อวิ๋นเฟยหลอมรวมของวิเศษเทพเปิดฟ้ามามากมายจนตัวมันเองก็คือของวิเศษเทพเปิดฟ้าชิ้นหนึ่ง แกร่งเหนียวหาที่เปรียบมิได้ การป้องกันที่เด็ดขาดที่สุดของเขาคือการใช้หมัดตนเอง
เสียงระเบิดดังสนั่น หมัดของเย่อวิ๋นเฟยถูกเจาะเป็นรูเลือด แต่ก็เยียวยารักษาตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
"ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะรับได้อีกกี่ครั้ง"
เทพเปิดฟ้าชั้นที่สองนั้นชี้นิ้วขึ้นฟ้า กระบี่เล็กสีม่วงลอยขึ้นสู่อากาศ แล้วพุ่งลงจากฟ้าโจมตีเย่อวิ๋นเฟยอีกครั้ง
เย่อวิ๋นเฟยชกหมัดขึ้นเบื้องบนอีกครั้ง แต่คราวนี้เหนือหมัดของเย่อวิ๋นเฟยปรากฏของวิเศษเทพเปิดฟ้าหลายชิ้น แผดเผาพลังอำนาจของของวิเศษคลื่นลูกแล้วลูกเล่า นั่นคือของวิเศษที่เย่อวิ๋นเฟยเคยหลอมรวมมาก่อน
จากนั้นร่างของเย่อวิ๋นเฟยพรวดพราด พุ่งเข้าชิงไปยังเทพเปิดฟ้าชั้นที่สองนั้น
พร้อมกันนั้นเย่อวิ๋นเฟยยังระดมวิชาวิญญาณกว่าสิบสายและวิชาพลังจิตใจ บีบบังคับโจมตีเข้าสู่มหาสมุทรจิตวิญญาณของเทพเปิดฟ้าชั้นที่สอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เย่อวิ๋นเฟยปะทะกับเทพเปิดฟ้าชั้นที่สองตัวต่อตัว เป็นโอกาสที่จะทดสอบพลังการต่อสู้ของตนเอง
"น่าอัศจรรย์จริง เทพฮุ่นตุ้นผู้เล็กน้อย กล้าวิ่งเข้ามาโจมตีข้าเสียเอง"
เมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยกล้าพุ่งเข้าสังหารเข้ามาเสียเอง เทพเปิดฟ้าชั้นที่สองนั้นทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว รู้สึกได้รับการท้าทายอย่างร้ายแรง
เย่อวิ๋นเฟยก้าวถอยเก้าก้าวติดกัน ทุกก้าวเบื้องหลังปรากฏมังกรยักษ์สีทองตนหนึ่ง ท้ายที่สุดมังกรเก้าตนรวมเป็นหนึ่ง
พร้อมกันนั้นเงาร่างจักรพรรดิผู้สูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้น ตามหลังเย่อวิ๋นเฟยโจมตีไปข้างหน้าด้วยกัน
"นี่คือมรดกของราชวงศ์จินหลุนโบราณ!"
เทพเปิดฟ้าชั้นที่สองนั้นแคบแม่นตา กล่าวอย่างตกตะลึง
ในฐานะเทพเปิดฟ้า ยิ่งรู้ดีว่าครั้งอดีตราชวงศ์จินหลุนรุ่งเรืองสง่างามเพียงใดในมหาสมุทรโมฆะแห่งนี้
"เด็กหนุ่ม ดูท่าเจ้าโชคดีไม่เบา ได้รับมรดกโบราณมาถึงเพียงนี้ งั้นข้าจะลองดูซิว่าเจ้ามีน้ำหนักเท่าไร"