“ตอนนี้คิดจะระเบิดร่างวิญญาณตัวเองก็สายเกินไปแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มแล้วกล่าว
ขณะนี้เส้นวิญญาณหุ่นเชิดจำนวนมากได้แทรกซึมลึกเข้าไปในร่างวิญญาณของชายผู้นั้นแล้ว
เมื่อร่างวิญญาณของชายผู้นั้นพยายามระเบิดตัวเอง เส้นวิญญาณหุ่นเชิดทั้งหมดก็ออกแรงพร้อมกัน พันรัดร่างวิญญาณของเขาจากภายนอกถึงข้างใน ควบคุมร่างวิญญาณของเขาไว้อย่างสิ้นเชิง
ดาวพลังวิญญาณหลายสิบดวงของเย่อวิ๋นเฟยก็เร่งความเร็วขึ้น คำรื้นกัดกินร่างวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นาน ร่างวิญญาณของชายผู้นั้นก็เงียบสงบไป
“คนนี้จบแล้ว”
ผู้อาวุโสฮุ่นยิ้มแล้วกล่าว
หงอนมังกรทองกับหูเมี่ยวก็หยุดโจมตีเช่นกัน เพราะทุกคนรู้ดีว่าชายผู้นี้ได้ล่มสลายไปแล้ว
เพราะร่างวิญญาณของเขาถูกกลืนกินไปกว่าครึ่ง ที่เหลือก็ถูกเส้นวิญญาณหุ่นเชิดพันรัดห่อหุ้มไว้ทั้งก้อน
“ไม่คิดว่าผู้แข็งแกร่งเช่นนี้จะล่มสลายลงในมือของพวกเรา”
ผู้อาวุโสฮุ่นยิ้มแล้วกล่าว
ขณะนั้นเย่อวิ๋นเฟยกำลังกลืนกินร่างวิญญาณของชายผู้นั้น
“ข้ากลับตกลงเหวเพราะร่องน้ำเล็ก ๆ ข้าไม่ยอมรับ!”
นี่คือถ้อยคำสุดท้ายที่ชายผู้นั้นฝากไว้ก่อนถูกกลืนกินจนสิ้น
“ข้าจะหาที่หนึ่งสักแห่งเพื่อปิดด่านฝึกตน ย่อยร่างวิญญาณของคนนี้ให้หมด”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยกับหูเมี่ยวก็ออกจากบันไดขั้นนั้น
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็หาสถานที่สักแห่งใกล้ ๆ ตั้งม่านพลังสร้างพื้นที่เล็ก ๆ ขึ้น เข้าไปในพื้นที่นั้น แล้วเข้าไปในหอเงามายาอีกชั้นหนึ่งเพื่อปิดด่านฟื้นฟูพลัง
เย่อวิ๋นเฟยทำสองเรื่องหลัก เรื่องแรกคือย่อยพลังวิญญาณมหาศาลและความทรงจำจำนวนมากที่ได้มาจากการกลืนกินร่างวิญญาณของชายผู้นั้น
หูเมี่ยวไม่นานมานี้ได้รับการถ่ายทอดพลังแห่งวิถีมายา และยังได้รับของวิเศษสายวิถีมายาระดับสูงอีกชุดหนึ่ง
นางก็เลือกมุมหนึ่งในหอเงามายาเพื่อปิดด่านฟื้นฟูพลัง ย่อยและกระชับพลังวิถีมายาที่เพิ่งได้รับ ไปพลางจัดการของวิเศษที่ได้มา
“ของเหล่านี้ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เฒ่าชราแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์อักขระทิ้งเอาไว้ เครื่องรางอักขระข้างในข้าไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่ใบเดียว เอาไปทั้งหมดเลย”