"เติ้งเทียนหยวนนั่นช่างเกินไปนัก ถึงกับทิ้งพวกเรา หนีกลางศึก!"
"ไม่ใช่แค่นั้น ช่วงนี้ที่เราหาเส้นแร่ผลึกได้ เขาเก็บไว้เองทั้งหมด!"
"เห็นได้ชัดว่าเขาคิดจะไม่แบ่งให้เราแม้แต่ก้อนเดียว!"
"เขาตั้งใจจะเอาไปให้ผังอวี้หยาง เพื่อประจบประแจง!"
"ใช่แล้ว! อยู่กับเขาต่อไป ถึงที่สุดพวกเราอาจไม่มีผลงานอะไรเลย เขาเอาไปหมด!"
……
พอเอ่ยถึงศิษย์พี่เติ้งขึ้นมา ศิษย์หลายสิบคนนี้ก็พากันประณามเสียงแซ่ด
ดูท่าพวกเขาคงถูกศิษย์พี่เติ้งกดขี่จนสุดจะทน
"ศิษย์น้องเย่อวิ๋นเฟย ให้พวกข้าติดตามเจ้าด้วยเถิด!"
"เส้นแร่ผลึกที่หาได้ พวกข้าไม่เอา เป็นของเจ้าทั้งหมด
ติดตามเจ้า อย่างน้อยพวกข้าก็ปลอดภัยขึ้นมาก
ไม่เหมือนเติ้งเทียนหยวน พอเจออันตรายก็ทิ้งพวกข้าไม่แล!"
"ใช่แล้ว! ศิษย์น้องเย่อวิ๋นเฟย รับปากพวกข้าด้วยเถิด
ตอนนี้ศิษย์นิกายเทพวายุจ้องเล่นงานศิษย์สถาบันพิทักษ์วิถีของเรา
พวกข้ามีก็น้อย ไร้กำลัง หากพบพวกเขา มีแต่ตายสถานเดียว"
……
ศิษย์หลายสิบคนนั้น ต่างพากันอ้อนวอนเย่อวิ๋นเฟย
"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดแล้วพยักหน้าตอบรับ
อย่างไรเสีย ศิษย์เหล่านี้ก็เข้าไปขุดผลึกในโลกเล็กแร่ผลึกในนามสถาบันพิทักษ์วิถี อีกทั้งภารกิจนี้อาจารย์ใหญ่ซ่างกวนเป็นผู้มอบหมายเอง
เย่อวิ๋นเฟยประทับใจในตัวอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนมาแต่แรก
ฉะนั้น ถือเสียว่าทำตามความประสงค์ของท่านก็แล้วกัน