"นายท่าน พวกมันล้วนเคยร่วมกันปิดล้อมโจมตีท่าน อย่าปล่อยพวกมันออกไป"
หูเมี่ยวกล่าว
"ข้าย่อมไม่ปล่อยพวกมันออกไปแน่นอน ข้าจะขังพวกมันไว้ในวังวิญญาณก่อน เมื่อภายหน้าความแข็งแกร่งของข้าถึงขั้นสูงส่งเพียงพอ พวกมันล้วนจะเป็นทาสในอนาคตของข้า"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ดีแล้ว ต้องเป็นอย่างนี้สิ ให้พวกมันรู้ซึ้งถึงผลร้ายของการมายั่วยุเรา"
หูเมี่ยวได้ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกสำราญใจเป็นยิ่ง
"ข้าได้วังวิญญาณมาแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาที่ควรจะออกจากที่แห่งนี้เสียที"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเบา ๆ
"นายท่าน เราจะออกจากวังวิญญาณแห่งนี้แล้วหรือ ข้างในยังมีสมบัติล้ำค่าอีกมากมายนะ
ถ้าจะไป ก็ขนของมีค่าทั้งหมดข้างในออกมาให้หมดก่อนเถอะ"
หูเมี่ยวได้ฟังก็อึ้งไปชั่วครู่ แล้วรีบกล่าวทันที
"ถูกต้อง ของมีค่าข้างในเอาออกมาให้หมด อย่าทิ้งไว้แม้แต่ชิ้นเดียว"
หนอนไหมมังกรเขาทองก็พยักหน้ารับไม่หยุด
"วังวิญญาณแห่งนี้ก็คือฝ่าเป่ามิติชิ้นหนึ่ง ข้าได้หลอมรวมมันไว้แล้ว ตอนนี้มันก็เท่ากับฝ่าเป่าชิ้นหนึ่งในมือข้า ข้าพามันไปได้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"จริงหรือ
งั้นก็ดีเหลือเกิน!"
หูเมี่ยวได้ฟังก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น
"วังวิญญาณก็คือฝ่าเป่าหนึ่งชิ้น ย่อมพาไปได้อยู่แล้ว"
ผู้อาวุโสฮุ่นก็เอ่ยขึ้นบ้าง
"ไป เราออกจากที่นี้กันตอนนี้เลย"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
แล้วนึกขึ้นในใจ แท่นบูชาใต้เท้าก็ลอยขึ้นกลางอากาศ ชั่วขณะนั้นก็มาถึงบริเวณทางเข้าออกของวังวิญญาณ
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก้าวยาวออกไป
ขณะนี้หวงซางกับหนอนไหมมังกรเขาทองและอีกไม่กี่ตนล้วนเข้าไปอยู่ภายในหอเงามายาแล้ว
เดินออกจากหอเงามายา เย่อวิ๋นเฟยหันศีรษะกลับมามอง ก็เห็นพระราชวังหนึ่งซ่อนอยู่ในสุดลึกของห้วงอวกาศ พระราชวังนั้นก็คือหอเงามายานั่นเอง
เย่อวิ๋นเฟยยื่นมือออกไปเรียก พระราชวังสีดำมืดหลังนั้นก็ลอยขึ้นทันที หดเล็กลงเรื่อย ๆ แล้วร่วงลงมาอยู่บนฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยนึกขึ้นในใจ ก็เก็บพระราชวังหลังนี้ไว้ แล้วหันตัวเดินออกจากส่วนลึกของห้วงอวกาศ กลับสู่โลกภายนอก
"ที่นี่ยังมีพลพรรคของเผ่าวิญญาณอีกมาก"