"พี่ชาย!
ที่แท้เขาก็คือศิษย์ของปราชญ์จื่อเซียน!
เขาฆ่าจี่ยาเสียแล้ว!
ยังฆ่าศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงอีกด้วย!"
เวลานี้ เสี่ยวเหลียนที่ยืนมองเย่อวิ๋นเฟยบนเวทีประลองอยู่ไกล ๆ ใบหน้าน้อย ๆ เต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
"ได้ยินว่าเขาเคยสังหารผู้เชี่ยวชาญขั้นสร้างพิภพมาแล้วนับไม่ถ้วน และผู้เชี่ยวชาญขั้นสร้างพิภพเหล่านั้นล้วนมาจากมหาอำนาจใหญ่ในแดนเทียนสยงทั้งสิ้น อีกทั้งจี่ยาเพียงคนเดียวจะไปสู้อะไรได้ เขาแค่รนหาที่ตายเอง"
ชายหนุ่มร่างหนากล่าวเสียงเบา
"เสี่ยวเหลียน ไอ้คนผู้นี้ชาติกำเนิดไม่ธรรมดา ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามพูดจาเหลวไหลโดยเด็ดขาด เผลอพลาดเพียงนิดก็จะนำภัยพิบัติล่มสลายมาสู่ตระกูลเราได้!"
ชายหนุ่มร่างหนารั้งเสี่ยวเหลียนไว้ ไม่ให้เอ่ยปากพูดอีก
"เจ้าเด็กนี่ ช่างบุ่มบ่ามเหลือเกิน!
ไม่ดูหน่อยหรือว่านี่เป็นที่ไหน กลับกล้าขึ้นไปยั่วยุเหมาซี่ยวฮาวต่อหน้าธารกำนัล!"
จูจื่อเยียนเห็นเย่อวิ๋นเฟยพุ่งขึ้นเวทีประลอง ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แทบกระทืบเท้าฉุน
เย่อวิ๋นเฟยช่วยชีวิตนางไว้ถึงสองครั้ง นางถือว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณ ย่อมไม่อยากให้เย่อวิ๋นเฟยเป็นอันตราย
"เขามาที่นี่ได้อย่างไรกัน!
ไม่ดี ที่นี่คือเมืองเทียนเลี่ยง มีผู้เชี่ยวชาญแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงประจำการอยู่นับไม่ถ้วน เขามาที่นี่ ต่อไปจะคิดหนีก็ยากแล้ว!
เจ้าเด็กนี่ถึงแม้พละกำลังจะแข็งแกร่ง แต่ที่แท้ก็เป็นแค่พวกหัวทื่อ คิดอะไรไม่เคยใช้สมอง"
เวลานี้ จูเค่อฉีที่เห็นเย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ก็ร้อนใจจนไฟเผาใจ
"ไอ้หนู! ใช่เจ้า!
เจ้าก็คือศิษย์ของปราชญ์จื่อเซียน!"
บนเวทีประลองเวลานี้ เหมาซี่ยวฮาวจำเย่อวิ๋นเฟยได้ในชั่วพริบตา แล้วตวาดเสียงเข้ม
"ไม่ผิด ข้าก็คือศิษย์ของปราชญ์จื่อเซียน
ได้ยินว่าเจ้าตามหาข้าอยู่ ดังนั้นข้าก็เลยมาหาเจ้า"
เย่อวิ๋นเฟยเอามือไพล่หลัง จ้องมองเหมาซี่ยวฮาวอย่างวางเฉย
"เจ้ารู้ว่าข้ากำลังตามหาเจ้า ยังกล้ามาพบข้าอีก ช่างกล้าหาญเสียจริง!
แต่ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียแรงไปตามหาเจ้าให้เปลืองเวลา!
ไอ้หนู วันนี้ข้าจะสังหารเจ้าบนเวทีประลองแห่งนี้ แก้แค้นแทนอาจารย์ของข้า!"