“เจ้าเป็นชนชั้นสูงแห่งเผ่าที่หนึ่งของพวกเรา แต่ข้ากลับไม่มีความประทับใด ๆ เกี่ยวกับเจ้าเลย
ดังนั้น เจ้าแท้จริงคือผู้ใด?”
ช่วงเวลานั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็มองเห็นชายวัยกลางคนในฉลองพระองค์สีขาวกำลังก้าวออกมาจากความลึกแห่งมิติไม่ไกลนัก
ชายผู้นั้นกวาดสายตากวาดลูกศิษย์ตรวจเย่อวิ๋นเฟยขึ้นลง ด้วยแววตาแห่งการพินิจพิจารณา
“ไม่คิดว่าไอ้เจ้านี่จะมาด้วย”
อาจารย์ใหญ่หยวนกู่มองเห็นชายในฉลองพระองค์สีขาว สีหน้าก็ย่ำแย่ลงทันที
“เมื่อเขาอาจเป็นชนของเผ่าที่หนึ่งของพวกเรา ก็ให้ข้าจัดการเถิด บางทีเผ่าที่หนึ่งของพวกเราอาจมีผู้ทรยศ”
ชายในฉลองพระองค์สีขาวเหลือบมองอาจารย์ใหญ่หยวนกู่หนึ่งครั้ง แล้วกล่าวอย่างเรียบเย็น
แม้อาจารย์ใหญ่หยวนกู่จะมีพลังแข็งแกร่งมาก แต่ชายในฉลองพระองค์สีขาวก็ดูจะไม่ทำเขาลงตานัก
“อย่าฝันไกลนัก ไอ้เจ้านี่ได้กระทบกระทั่งข้า ผู้ที่จะลงทัณฑ์มันต้องเป็นข้าเท่านั้น”
อาจารย์ใหญ่หยวนกู่กล่าวอย่างเยือกเย็น
“ไม่คิดว่าราชวังฮุนแท้จริงจะซ่อนอยู่ ณ ที่นี้”
ช่วงเวลานั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอีก
แล้วจากอีกตำแหน่งหนึ่ง ชราผู้หนึ่งพางตัวด้วยไม้เท้าก็เดินออกมาจากมิติอย่างช้า ๆ มองไปยังราชวังหลังนั้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ไม่คิดว่าเผ่าที่ห้าของพวกเจ้าจะวิ่งมาร่วมงานด้วยเสียได้”
อาจารย์ใหญ่หยวนกู่มองเห็นชราผู้นั้น ก็หัวเราะขึ้นจมูกเย็นชา
“วังวิญญาณอยู่ ณ ที่นี้ ข้าย่อมต้องมาเอง
จะเรียกว่ามาร่วมงานได้อย่างไร”
ชราผู้นั้นยิ้มกล่าว
สีหน้าของอาจารย์ใหญ่หยวนกู่ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ผู้แข็งแกร่งมาพร้อมกันถึงสองคน เขาเข้าใจดีว่าการจะชิงกุญแจสามดอกนั้นเพื่อเข้าสู่ราชวังฮุนได้ยากขึ้นอีกมาก เพราะพลังของผู้แข็งแกร่งทั้งสองที่เพิ่งมาถึงไม่ด้อยกว่าเขาเลย
“ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าต่อต้านอีกต่อไป มิฉะนั้นเจ้าจะต้องเสียใจ
หากเจ้าให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย บางทีข้าอาจไว้ชีวิตเจ้าไว้ได้”
อาจารย์ใหญ่หยวนกู่ส่งเสียงสื่อจิตบอกเย่อวิ๋นเฟยอย่างนั้น แล้วร่างของเขาก็เลือนหาย พุ่งเคลื่อนเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยอย่างรวดเร็ว