ห้วงอวกาศอันลึกลำเนานี้แท้จริงแล้วก็คือรอยแยกมิติขนาดมหึมา ยามใดก็ตามมีพลังประจุเย็นเกรียงไกรพุ่งทะลักออกจากก้นห้วง ทำให้อุณหภูมิรอบด้านเย็นเยียบยิ่ง ทุกแห่งทั่วไปปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งมารดำ
"ภายในแห่งนี้ก็คือสระมังกรแห่งความมืด
ภายในสระมังกรแห่งความมืดเต็มไปด้วยพลังความมืดขั้นสูงสูงและมหาวิถีแห่งความมืด สรรพชีวิตธรรมดาหากเข้าไปย่อมไม่อาจปรับตัวได้
หากระดับฝีมือไม่ถึงแต่ฝ่าบุกเข้าไป อาจถูกกลืนกลายเป็นความมืด สูญเสียธาตุแท้ของตน และท้ายที่สุดกลายเป็นสรรพชีวิตสายความมืด
แต่ด้วยฝีมือของเจ้าแล้ว คงไม่มีปัญหา"
ลวี่ตานตานมองห้วงอวกาศอันลึกลำเนาเบื้องหน้าแล้วเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
"แถมมีข้าพาทางเอง เจ้ายิ่งไม่ต้องกังวลว่าจะปรับตัวกับสภาพแวดล้อมภายในไม่ได้"
ลวี่ตานตานเอ่ยเสริมอีก
พูดจบนางก็นำหน้าเดินลงสู่ห้วงอวกาศลึกเบื้องหน้า เย่อวิ๋นเฟยรีบตามหลังนางไป
หมอกดำมหาศาลม้วนคลื่นซัดสาด พุ่งออกจากห้วงอวกาศลึกโดยต่อเนื่องไม่ขาดสาย
พลังประจุเย็นสีดำอันน่าสะพรึงไม่เพียงทำให้เนื้อกายรู้สึกหนาวเหน็บ แม้แต่ร่างวิญญาณในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็ยังมีความเสี่ยงถูกแข็งกลาย
หากแต่เนื้อกายของเย่อวิ๋นเฟยแกร่งกร้าวยิ่งนัก อีกทั้งวิชาที่บำเพ็ญก็คือคัมภีร์โบราณเก้าสุริยาอันเป็นวิชาธาตุสุริยะโดยตรง เส้นสายเลือดทั้งแปดภายในกายเย่อวิ๋นเฟยผุดขึ้นพร้อมกัน พลังทองคำมหาศาลม้วนไหลเกรียงไกรในเส้นเทพทั้งแปด รัศมีพลังที่ปลดปล่อยออกมาล้อมรอบเนื้อกาย เรืองแสงทองคำคลื่นไหล ขับไล่พลังเย็นเยียบเหล่านั้นที่พยายามล่วงล้ำเข้าประชิดจนสิ้นซาก
วิชาที่ลวี่ตานตานบำเพ็ญก็คือพลังความมืดโดยตรง กับไอเย็นสีดำรอบด้านเป็นธาตุเดียวกันโดยกำเนิด นางจึงยิ่งสบายกว่า ไม่เพียงไม่ได้รับผลกระทบใด กลับเหมือนปลาได้น้ำ
ระหว่างที่เดินเดินหน้าไป เส้นเมรัยภายในกายนางเริ่มดูดกลืนหลอมรีดพลังประจุเย็นสีดำรอบด้านโดยอัตโนมัติ
เช่นนี้ลวี่ตานตานจึงพาเย่อวิ๋นเฟยลึกลงสู่ห้วงอวกาศอันลึกลำเนาไปทีละก้าว
ไม่อาจทราบได้ว่าเดินทางมาไกลแค่ใด ทันใดนั้นเบื้องหน้าก็ปรากฏทะเลสาบสีดำกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ทะเลสาบดำนี้กั้นอยู่เบื้องหน้า แหงนมองไปก็ไม่เห็นปลายทาง