“นับจากนี้ ที่นี่จะถูกปิดกั้น คนนอกยากจะเข้ามาได้อีก”
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยก้าวออกจากโลกใบเล็ก เขาก็ได้ยินเสียงเมื่อครู่ดังขึ้นจากภายในโลกใบเล็กอีกครั้ง
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็พบว่า ค่ายกลทั้งหลายตรงทางเข้าออกของโลกใบเล็กที่เขาทำลายไปก่อนหน้านี้ ล้วนได้รับการเสริมความแข็งแกร่งขึ้นในพริบตา
ต่อมา ทางเข้าออกแห่งนี้ก็ถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์ด้วยพลังงานอันแข็งแกร่งสายหนึ่ง
“ตอนนี้แม้แต่ข้าก็ไม่แน่ว่าจะเข้าไปได้อีก”
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสตรวจสอบ ก่อนเอ่ยขึ้น
จากนั้นเขาก็ไม่รั้งรออีก รีบจากไปทันที
“นายท่าน ท่านว่าเทพมารวายุล่วงลับไปแล้วหรือไม่?”
หลังออกห่างจากโลกใบเล็ก หูเมี่ยวก็ส่งเสียงผ่านจิตถามเย่อวิ๋นเฟยขึ้นกะทันหัน
“เทพมารวายุในอดีตเป็นเทพผู้สร้าง เทพผู้สร้างคงไม่ล่วงลับไปง่ายดายนัก
เมื่อครู่เทพมารวายุก็กล่าวแล้วว่า เผ่าวายุคือทายาทที่เขาทิ้งไว้ในทะเลสุญญตาแห่งนี้
ข้าเดาว่าเขาอาจออกจากมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างไปยังโลกภายนอกแล้ว
ด้วยพลังของเขา ในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างคงไม่ล่วงลับไปง่าย ๆ ดังนั้นเทพมารวายุอาจยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้”
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบคำถามของหูเมี่ยว
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
เทพผู้สร้างมีอายุขัยไร้สิ้นสุด อีกทั้งพลังยังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนั้น จะล่วงลับไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยขึ้นเช่นกัน
“นายท่าน เมื่อครู่เทพมารวายุบอกว่าเขาคลายผนึกภายในศิลาต้าฟงแล้ว ตอนนี้ศิลาต้าฟงจัดเป็นศาสตราวิเศษระดับใดหรือ?”
หูเมี่ยวถามด้วยความอยากรู้
“ตอนนี้ศิลาต้าฟงทรงอานุภาพยิ่งกว่าศาสตราวิเศษระดับเทพเปิดฟ้าส่วนใหญ่ที่ข้ามีอยู่เสียอีก