ในเวลานี้เย่อวิ๋นเฟยได้ยืนยันแล้วว่าคนกลุ่มนี้เป็นเพียงภาพมายา เป็นสิ่งที่ภูมิแห่งม่านมายาที่นี่สร้างขึ้นเพื่อลวงหลอกตน
ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงไม่เอ่ยถ้อยคำใดอีกต่อไป หากแต่จ้องมองคนทั้งหลายตรงหน้าด้วยแววตาที่เงียบสงบ
"ไม่เลว หนุ่มน้อย อายุเพียงเท่านี้แต่กลับมีความมั่นคงทางจิตใจและสายตาที่แยกแยะได้ถึงเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้นพลังวิญญาณของเจ้ายังสูงกว่าขอบเขตที่แท้จริงของเจ้าอยู่หลายเท่า"
ในเวลานี้ชายคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นเสียงกึกก้อง
แล้วคนที่เหลือทั้งสามก็เงียบงัน หยุดการกระทำทั้งปวง ตามด้วยร่างทั้งสี่คนเริ่มจางหายเป็นภาพลอย ๆ ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ คนเหล่านั้นก็หายไปจากสายตาสิ้น
แต่เก้าอี้ข้างโต๊ะหินนั้น รวมถึงสิ่งของบนโต๊ะหินกลับไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงตั้งอยู่เงียบสงบตามที่เป็นมาแต่เดิม
"นายท่าน หม่อมฉันคิดว่าโต๊ะหินนี้ และสิ่งของบนโต๊ะหินล้วนเป็นของจริง
คนกลุ่มนั้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพมายาที่เกิดขึ้นเพราะการมีอยู่ของโต๊ะหินนี้"
สายตาของหูเมี่ยวจ้องมั่นที่โต๊ะหินนั้น แล้วเอ่ยขึ้นทันที
"ใช่ ข้าก็เห็นเช่นนั้น
เพราะเหล้าที่ข้าเมื่อครู่ดื่ม และผลเทพที่ได้รับประทานล้วนเปลี่ยนเป็นพลังงานที่แท้จริงไปแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"สิ่งของเหล่านี้ยังคงอยู่ที่นี่ เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่คือของขวัญที่มอบให้แก่เจ้า?"
ผู้อาวุโสฮุ่นมองดูสิ่งของบนโต๊ะหิน แล้วเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟยทันที
"เป็นไปได้"
เย่อวิ๋นเฟยฟังถ้อยคำของผู้อาวุโสฮุ่นแล้วใจพลันสั่นไหว จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็ยืดมือไปคว้าสิ่งของบนพื้นโต๊ะหินทันที
ดั่งคาด เย่อวิ๋นเฟยคว้าสิ่งของทั้งหมดบนโต๊ะเข้ามาไว้ในฝ่ามือได้ในหนึ่งครั้งเดียว สิ่งของเหล่านี้มีทั้งเหล้า ผลเทพ ขวดยาเม็ดอีกหลายขวด และของวิเศษหายากอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่งที่บริโภคได้
เมื่อครู่เย่อวิ๋นเฟยได้รับประทานเพียงหนึ่งหรือสองชิ้นเท่านั้น บนโต๊ะยังเหลือของกองใหญ่ ตอนนี้สิ่งของเหล่านี้ทั้งหมดถูกเย่อวิ๋นเฟยคว้ามาไว้ในมืออย่างจริง ๆ
"ดั่งที่คิดไว้
นายท่าน สิ่งของเหล่านี้เป็นของขวัญที่มอบให้ท่าน ดูท่าทางเมื่อก่อนท่านสามารถก้าวออกมาจากม่านมายานั้นได้ จึงได้รับสิ่งของเหล่านี้มา"
หูเมี่ยวเอ่ยขึ้นด้วยความปลื้มปิติ