“ถ้ำหกวิถีแห่งวัฏสงสาร”
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองปากถ้ำสีดำมืดทั้งหกนั้นแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ
แต่ไม่นานภาพที่มีปากถ้ำทั้งหกก็สั่นไหวเบา ๆ แล้วลับหายไป ก่อนจะแปรเปลี่ยนออกมาเป็นภาพแปลกประหลาดอื่น ๆ
ก็เพราะหมอกสีขาวบนที่ราบนี้ และภาพแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นไม่หยุดหย่อน ทำให้ยากนักที่จะสำรวจให้ชัดเจนว่าในใจกลางที่ราบนี้มีสิ่งใดซ่อนอยู่
“ที่ราบนี้มีม่านพลังกั้นที่ทรงพลังยิ่ง แม้แต่ข้ายังแทบสำรวจไม่ได้ว่าข้างในมีอะไร ข้ารู้ได้เพียงว่าที่นี่เต็มไปด้วยพลังวัฏสงสารมหาศาล และกฎแห่งวัฏจักรชั้นสูงส่ง”
หนอนไหมมังกรเขาทองเอ่ยขึ้น
“ข้าก็สำรวจไม่ค่อยได้เช่นกัน”
ผู้อาวุโสฮุ่นก็พูดขึ้น
“ที่นี่คงมีฝ่าเป่าหรือสมบัติวิเศษที่มีพลังวัฏสงสารอยู่บ้าง
ของเหล่านี้ย่อมมีประโยชน์ยิ่งต่อวัฏจักรกงและชิงลั่ว เปิ่นกวนจึงตั้งใจจะเข้าไปดู บางทีอาจได้อะไรมา แล้วนำกลับไปถวายชิงลั่วหรือวัฏจักรกง”
เย่อวิ๋นเฟยมองที่ราบกว้างใหญ่ที่แช่อยู่ในหมอกขาวเบื้องหน้าแล้วเอ่ยขึ้น
“ข้ารู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนเข้าไปในที่ราบนี้ก่อนแล้วนะ”
ทันใดนั้นหนอนไหมมังกรเขาทองก็มองไปยังส่วนลึกของที่ราบแล้วอุทานขึ้นด้วยความตกใจ
“จริง ๆ ข้าก็แอบสัมผัสได้ถึงร่องรอยการมีชีวิตเช่นกัน”
ผู้อาวุโสฮุ่นพูดขึ้น
เมื่อได้ยินคำของหนอนไหมมังกรเขาทองกับผู้อาวุโสฮุ่น เย่อวิ๋นเฟยก็รีบระดมเทพญาณที่กลางคิ้วมองเข้าไปในที่ราบ
และก็เห็นจริง ๆ ว่าในที่ราบนี้มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังเคลื่อนไหวอยู่ คงเป็นพวกที่มาสำรวจหาสมบัติจากภายนอกเช่นเดียวกับเขา “เราก็เข้าไปด้วยกันเถอะ”