หลายวันต่อมา เย่อวิ๋นเฟยออกห่างจากเขตแกนกลางของแหล่งแร่โบราณเป่ยหานมาได้ไกลพอสมควร
“พวกเผ่าต่างยุคคงไม่ไล่ตามมาอีกแล้วกระมัง”
เย่อวิ๋นเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“หนอนไหมมังกรเขาทอง เจ้านำหอเงามายาเข้าไปในมิติลึก หาที่สงบๆ ซ่อนตัวอยู่
ข้าจะปิดด่านฝึกฝนสักระยะ”
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดแล้วพูดกับหนอนไหมมังกรเขาทอง
เพิ่งได้คริสตัลเทพสามก้อนมา เย่อวิ๋นเฟยร้อนใจอยากใช้มันเสริมพลังเศษเสี้ยววิญญาณของจักรพรรดิสวรรค์เพียงเสี้ยวนั้นของตน!
“เจ้าเด็กนี่ มือมีโอสถอยู่หรือไม่ เจ้าไม่ได้ปรุงยาให้ข้ามานานแล้ว”
หนอนไหมมังกรเขาทองเอ่ยขึ้น
“ที่นี่มีอยู่กว่าสิบขวด เจ้าเอาไปก่อนเถิด
วางใจได้ อยู่กับข้า ยาไม่เคยขาดเจ้าแน่นอน”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะพลางหยิบโอสถกว่าสิบขวดส่งให้
“อย่างนี้นี่ถึงจะสมควร”
หนอนไหมมังกรเขาทองกล่าว
จากนั้น หนอนไหมมังกรเขาทองนำหอเงามายาเข้าไปในมิติลึก หาที่สงบแห่งหนึ่ง ซ่อนกาย นอนหลับพักผ่อนอยู่ที่นั่น
ส่วนเย่อวิ๋นเฟยเข้าไปในหอเงามายา เริ่มปิดด่านฝึกฝน
เย่อวิ๋นเฟยหยิบคริสตัลเทพก้อนหนึ่งออกมา ลอยอยู่ตรงหน้า
คริสตัลเทพก้อนนี้แม้จะมีขนาดเท่าศีรษะผู้ใหญ่เท่านั้น แต่กลับบรรจุพลังงานมหาศาลเกินจะคำนวณ ภายในคริสตัลเทพดูราวกับโลกใบเล็กๆ มองเข้าไปเหมือนเหวลึกไร้ก้น มองไม่เห็นทะลุ
“ตอนที่ข้ายังเป็นจักรพรรดิสวรรค์ ข้าก็มีคริสตัลเทพเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าพวกเผ่าต่างยุคนั้นจะมีถึงห้าก้อน ที่แท้เผ่าพันธุ์นี้ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ
เผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เหตุใดจู่ๆ จึงหายสาบสูญไปในยุคโบราณเล่า?”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกแปลกใจในใจ
ครืนๆๆ…
วินาทีถัดมา เย่อวิ๋นเฟยขยับจิต ความคิดเคลื่อนไหว ในส่วนลึกของทะเลวิญญาณ เศษเสี้ยววิญญาณโบราณอันหนึ่งซึ่งแม้จะอ่อนแอแต่กลับดูเก่าแก่ผ่านกาลเวลามายาวนานผุดขึ้นมา