จากนั้น ร่างของนักพรตต้าตี้ก็ลอยออกมาจากแผ่นหยกชิ้นนั้นด้วย สองตาปิดสนิท ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
"รนหาที่ตาย!"
เย่อวิ๋นเฟยยื่นมือออกไปคว้า แผ่นหยกนั้นก็ลอยมาอยู่ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ
ตั้งแต่รู้จักนักพรตต้าตี้มา แท้จริงแล้ว เย่อวิ๋นเฟยได้นับนักพรตต้าตี้เป็นสหายแล้ว
บัดนี้ มีคนใช้นักพรตต้าตี้มาข่มขู่เย่อวิ๋นเฟย
ทำให้เจตสังหารของเย่อวิ๋นเฟยพลุ่งพล่าน
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่นครเทียนเต้า
นครเทียนเต้าอยู่ใกล้กับสถาบันเทียนเต้ามาก
เพียงครู่เดียว
เย่อวิ๋นเฟยก็มาถึงนครเทียนเต้า
"มาที่ชานเมืองด้านตะวันตกเดี๋ยวนี้!"
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งมาถึงนครเทียนเต้า แผ่นหยกในมือก็มีเสียงหนึ่งดังออกมา
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วใช้วิชาตัวเบา มุ่งหน้าไปยังชานเมืองด้านตะวันตกของนครเทียนเต้า
ชานเมืองด้านตะวันตกของนครเทียนเต้า
มีป่าไผ่รกทึบอยู่แห่งหนึ่ง
ฟิ้ว!
ร่างของเย่อวิ๋นเฟยมาจากแดนไกล หยุดอยู่กลางอากาศ จ้องมองป่าไผ่นั้น
"มีอาคม!"
เย่อวิ๋นเฟยพบในทันทีว่า รอบๆ ป่าไผ่และในป่าไผ่ ล้วนมีอาคมจำนวนมากถูกจัดวางเอาไว้
เห็นได้ชัดว่า อาคมเหล่านี้ถูกจัดวางขึ้นเพื่อรับมือเย่อวิ๋นเฟยโดยเฉพาะ
"เย่อวิ๋นเฟยมาแล้ว!"
เวลานี้ ในป่าไผ่ มีชายชราชุดดำคนหนึ่งกำลังจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยอยู่ พลางหัวเราะเย็นชา
"เราลงมือเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่?"
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ถามเสียงเบา
"ได้ข่าวว่าเย่อวิ๋นเฟยมีวิชาตัวเบาที่แปลกประหลาด