ทันทีที่ถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยจางหาย เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้น เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและแปรรูป จากความหนาแน่นมั่นคงค่อย ๆ กลายเป็นเสมือนภาพ
ค่อย ๆ ทีละน้อย ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเสมือนภาพ ทุกสิ่งกลายเป็นโปร่งแสง และในท้ายที่สุดก็หายสิ้นสภาพไปโดยสิ้นเชิง
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าตนเองยืนอยู่บนบันไดหินอีกครั้ง
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาตนเองก็ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้
"นายท่าน ในที่สุดเจ้าก็ก้าวออกจากม่านมายามาได้สำเร็จ"
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยกลับคืนสู่ความตื่นตัว ก็เห็นหูเมี่ยวอยู่ข้าง ๆ สะบัดศีรษะของนางอย่างแรง แล้วสายตาก็หันมามองเย่อวิ๋นเฟย
"ไม่เลว ข้าเองก็เพิ่งก้าวออกจากม่านมายามาเช่นกัน
ม่านมายาที่เทพบุตรเทียนมู่วางกับดักไว้เหล่านี้ พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
เมื่อครู่ถ้าข้าไม่ได้บังเอิญพูดถึงคำว่า 'ฝัน' จนทำให้ม่านมายาแตกร้าวขึ้นมา คงยังติดหลับมลงในม่านมายานั้นไม่รู้จบ"
เย่อวิ๋นเฟยหวนนึกถึงทุกสิ่งที่ประสบในม่านมายาเมื่อครู่ ใจยังคงสั่นคลอน จึงเอ่ยขึ้น
"หูเมี่ยว เจ้าคงออกจากม่านมายามาได้อย่างสงบง่ายดายใช่ไหม?"
เย่อวิ๋นเฟยถามอย่างแปลกใจ
"แรกเริ่มข้ามีสมบัติศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าพันธุ์ของเราคุ้มครองอยู่ สถานการณ์จึงดีขึ้นบ้าง แต่ข้าก็ยังต้องดิ้นรนต่อสู้ภายในม่านมายาอยู่ระยะหนึ่งกว่าจะได้สติ"
หูเมี่ยวตอบ
"ตอนนี้พวกเจ้าผ่านการทดสอบของบันไดนี้ไปแล้วใช่หรือไม่?"
หนอนไหมมังกรเขาทองเปิดปากถาม
"ใช่แล้ว พวกเราผ่านการทดสอบของบันไดนี้ไปแล้ว"
หูเมี่ยวพยักหน้า
"เช่นนั้นรางวัลของพวกเจ้าล่ะ?"
หนอนไหมมังกรเขาทองถามต่อ
กู๊กกู๊กกู๊ก...
ทันทีที่คำพูดของหนอนไหมมังกรเขาทองจบลง เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกว่าอวกาศด้านบนศีรษะฉีกเปิดเป็นช่องว่างขึ้นมา แล้วจากช่องว่างนั้น พลังงานมหาศาลราวกับทะเลกว้างใหญ่ก็หลั่งไหลทะลักลงมา หลั่งลงเข้าสู่ร่างของเขา
"นี่คือพลังจิต!"
เย่อวิ๋นเฟยตกใจก่อน แล้วใบหน้าก็เบ่งบานด้วยความยินดี เพราะเขาพบว่าพลังจิตที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างนี้กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงเป็นพลังจิตของตนเอง
"นี่คือมหาวิชาอภิเษกพลังโบราณของสำนักซินเหมิน รีบนั่งพับเข่าลงเสีย เพื่อรับการอภิเษกพลัง"