เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตงกัวสยงก็นำเย่อวิ๋นเฟยและศิษย์อีกสามคน เข้าเฝ้าจักรพรรดิแห่งอสูรทิศเพื่อกราบทูลลา จากนั้นขึ้นยานเหาะมุ่งหน้าสู่ทะเลทรายเฮยเฟิง
ทะเลทรายเฮยเฟิง อยู่ทางทิศตะวันตกของจักรวรรดิอสูรนับหมื่น
ในยานเหาะ ศิษย์ทั้งห้านั่งขัดสมาธิ หลับตาพักกายใจ
ตงกัวสยงและศิษย์เก่าสามคน จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยเป็นครั้งคราว แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
สัมผัสพลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยรับรู้ได้อย่างแจ่มชัด ในใจเขาได้แต่หัวเราะเยาะเย็น
หนึ่งวันผ่านไป
ยานเหาะแล่นเข้าสู่ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง
พื้นที่ทะเลทรายแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก
อย่างน้อยก็ใหญ่เป็นสองสามเท่าของอาณาจักรอสูรนับหมื่น
มองออกไป ทิวทรายทอดตัวลดเลี้ยวราวกองเศษทอง สะท้อนแสงระยิบระยับจับตาใต้แสงอาทิตย์
ยานรบบินเหนือทะเลทราย ยังคงเห็นโอเอซิสบางแห่งในทะเลทรายเป็นระยะ
หลังจากบินอยู่ในทะเลทรายกว่าครึ่งวัน
“พอแล้ว
เราพักผ่อนในโอเอซิสนี้สักหน่อยเถิด”
ทันใดนั้น ตงกัวสยงก็เอ่ยขึ้น
เบื้องหน้าปรากฏโอเอซิสเล็กๆ มีพรรณไม้เฉพาะถิ่นขึ้นอยู่บ้าง
ท่ามกลางทะเลทรายเวิ้งว้าง จู่ๆ ก็มีโอเอซิสเช่นนี้ ช่างหายากยิ่ง
“ได้ ฟังคำศิษย์พี่ตงกัว พวกเราพักอยู่ที่นี่สักครู่เถิด”
ศิษย์เก่าทั้งสามพากันพยักหน้า
ยานเหาะจอดในโอเอซิส ตงกัวสยงนำออกจากยานเหาะก่อน ร่อนลงสู่โอเอซิสเล็กๆ นี้
“เหอะๆ เพิ่งเข้ามาครึ่งวัน ศิษย์พี่ตงกัวก็จะพักแล้ว ช่างมีอารมณ์ดีเสียจริง”