"เจ้าสิ่งนี้มันอะไรกัน!"
เมื่อสายตาของเย่อวิ๋นเฟยจับจ้องไป ผู้เชี่ยวชาญขั้นปลายแห่งขั้นสร้างโลกผู้นั้นก็สัมผัสได้ว่าภายในทะเลวิญญาณของตนมีดอกตูมสีขาวดอกหนึ่งปรากฏขึ้น ค่อย ๆ แย้มบาน กำลังกลืนกินพลังวิญญาณและพลังแก่นวิญญาณของเขา
"ทุกคนระวัง ปีศาจน้อยผู้นี้ฝึกวิชาลับแห่งพลังวิญญาณอันน่าประหลาดแขนงหนึ่ง!"
"จงปกป้องทะเลวิญญาณของตนให้ดี!"
ผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นเร่งพลังวิญญาณของตนไปโจมตีดอกตูมสีขาว พลางตะโกนเตือนผู้อื่น
"วิชาลับแห่งพลังวิญญาณช่างดุดันยิ่งนัก!"
ไม่นานนัก ผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นก็หน้าซีดเซียว ปวดหัวแทบแตก เขาพบว่าพลังวิญญาณและพลังแก่นวิญญาณของตนกำลังถูกดอกตูมสีขาวนั้นบังคับกลืนกินไม่ขาดสาย
"แค่วิชาเดียวหรือ ยังมีอีกหลายอย่าง"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นเยียบ ขยับจิต ใช้วิชาลับเส้นวิญญาณหุ่นเชิด เส้นสายแห่งจิตวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีทะเลวิญญาณของผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นในทันที
เย่อวิ๋นเฟยพบว่าผู้เชี่ยวชาญขั้นปลายแห่งขั้นสร้างโลกดูจะต้านทานดอกไม้กลืนวิญญาณหนึ่งความคิดได้แข็งแกร่งกว่าปกติเล็กน้อย จึงใช้วิชายุทธ์แห่งพลังวิญญาณอีกชนิดหนึ่งโจมตีผู้เชี่ยวชาญผู้นั้น
อ๊า...
ในที่สุด ภายใต้การโจมตีสองชั้นของดอกไม้กลืนวิญญาณหนึ่งความคิดและเส้นวิญญาณหุ่นเชิด ผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นก็เริ่มโซซัดโซเซ ไม่อาจทานทนได้
ขณะนั้น ผู้เชี่ยวชาญขั้นต้นและขั้นกลางแห่งขั้นสร้างโลกทั้งเจ็ดคนก็ล้มลงไปแล้ว ไม่ขยับเขยื้อน พลังวิญญาณและพลังแก่นวิญญาณของพวกเขาแทบถูกดูดจนแห้งเหือด สภาพใกล้ตาย เหลือลมหายใจเพียงน้อยนิด
เหลือเพียงผู้เชี่ยวชาญขั้นปลายแห่งขั้นสร้างโลกผู้นั้นที่ยังดิ้นรนอย่างเจ็บปวด
ร่างแยกสายเลือดปรากฏตัวขึ้นตรง ๆ พุ่งเข้าไปจับผู้เชี่ยวชาญแห่งขั้นสร้างโลกที่สูญเสียกำลังต้านทานเหล่านี้ทีละคน กลืนกินโลหิตแก่นแท้ของพวกเขา
"เจ้าสัตว์ประหลาดอะไรกัน!"
ผู้คนรอบข้างต่างตกใจขวัญหนี
"เป็นเผ่าสายเลือด!"
"ข้างกายเจ้าเด็กนี่มีเผ่าสายเลือดติดตามมาด้วยหนึ่งตัว!"
ไม่นานก็มีคนจำได้
"ทุกคนระวัง เจ้าเด็กนี่มีพิรุธ!"
ผู้คนรอบข้างเห็นผู้เชี่ยวชาญแห่งขั้นสร้างโลกแปดคนล้มตายลงในชั่วพริบตา ต่างก็หนาวสะท้านใจ คอยเตือนกันและกัน