"ทุกคนลงมือพร้อมกัน ตั้งค่ายกลร้อยมาร ถล่มสังหารเขา!"
ขณะเอ่ยวาจา เทียนกู่ซือเหยี่ยได้ส่งกระแสเสียงลับแจ้งแก่เหล่าผู้นำระดับสูงของเผ่าปีศาจโบราณคนอื่น ๆ อย่างลับ ๆ
ด้วยเหตุนี้ บรรดาเฒ่ามารจึงแอบเคลื่อนย้ายร่าง เริ่มก่อตั้งค่ายกลร้อยมาร
"ยังคิดจะใช้ค่ายกลนั่นจัดการข้าอีกหรือ"
เย่อวิ๋นเฟยมองเห็นในแววตา อดไม่ได้ที่จะยิ้มเย็น
"ลงมือ!"
พริบตาถัดมา ค่ายกลร้อยมารก่อตัวสำเร็จ เหล่าปีศาจโบราณซึ่งแข็งแกร่งที่สุดหนึ่งร้อยตนในลานกว้าง พร้อมใจกันเร่งพลังค่ายกลโจมตีเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย
คลื่นพลังมารอันบ้าคลั่งราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร สะเทือนทั่วทั้งฟ้าดิน ถาโถมเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยอย่างเกรียงไกร ราวกับคลื่นทะเลเชื่อมต่อท้องนภา
เย่อวิ๋นเฟยดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง เพียงสะบัดปลายแขนเสื้อ ตราประทับโบราณซึ่งสลักลายตะวันจันทราขุนเขาและสายชลก็ลอยออกมา พลันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตูม……
พลังงานอันน่าสะพรึงถึงขีดสุด พวยพุ่งทะลักออกจากตราประทับโบราณนั้น ห้วงมิติ ณ ขณะนี้คล้ายจะถูกทลายเป็นผุยผง หินผาแตกระเบิดสู่หมู่เมฆ ฟ้าดินแปรเปลี่ยนเป็นอนธกาล
ครืน ครืน……
การโจมตีของค่ายกลร้อยมารและพลังงานที่ตราประทับโบราณปลดปล่อยออกมา ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อเกิดผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
พลังงานอันไม่มีที่สิ้นสุดระเบิดออกต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน แทบจะระเบิดทุกสิ่งในบริเวณใกล้เคียงให้กลายเป็นจุณละเอียด ลานกว้างสีดำซึ่งแต่เดิมได้รับการปกป้องด้วยค่ายกลซ้อนทับหลายชั้น ณ บัดนี้ ถูกทำลายราบไปกว่าครึ่ง
"นี่มันอาวุธอะไร!"
เหล่าผู้นำระดับสูงของเผ่าปีศาจโบราณต่างพากันตะลึงงัน
เฒ่ามารทั้งหนึ่งร้อยตนรวมกันตั้งค่ายกลร้อยมาร การโจมตีที่พวกมันร่วมกันปล่อยออกมานั้นมีอานุภาพร้ายกาจเพียงใด แม้แต่ราชันอสูรทั้งสามก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้าโดยตรง ทว่าบัดนี้กลับถูกของวิเศษเพียงชิ้นเดียวปัดป้องไว้ได้อย่างง่ายดาย