วูบ วูบ...
ในขณะที่ชายชราอ้วนเตี้ยยังคงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ชายชราชุดดำก็นำเหล่านักปราบผู้แข็งแกร่งจากอีกภพหนึ่ง ทะยานตามเข้าไปในห้วงมิติอันลึกล้ำ
"ค้นหา!"
ชายชราชุดดำตวาดเสียงเรียบ
เหล่านักปราบต่างแยกย้ายกันออกค้นหาทั่วห้วงมิติอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนั้นทันที
แต่ทว่า เย่อวิ๋นเฟยได้หายสาบสูญไปนานแล้ว
ในที่สุด นักปราบเหล่านั้นก็ทยอยออกจากห้วงมิติลึก กลับสู่โลกภายนอก
เหนือเมืองฟ้า ทั้งสองฝ่ายต่างลอยตัวนิ่งอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของแต่ละคนดูมืดมนไม่สู้ดี
โดยเฉพาะจ้าวขอบเขตทั้งสี่คนที่อยู่ตรงนั้น ยิ่งโกรธจนกายสั่นเทิ้ม
เดิมทีพวกเขาหาต้นกำเนิดชางหวงพบแล้ว และระยะห่างก็ใกล้เพียงแค่นี้ อีกไม่ช้าจะต้องจับมันได้ ทว่ากลับถูกเย่อวิ๋นเฟยเข้ามาก่อกวน สุดท้ายพวกเขาทำได้เพียงนั่งมองต้นกำเนิดชางหวงจากไปต่อหน้าต่อตา
"ไท่ซือผัง ท่านพอจะคำนวณหาทิศทางของต้นกำเนิดชางหวงได้หรือไม่?"
ชายชราชุดดำหันไปมองไท่ซือผังแล้วเอ่ยถาม
"ข้าเคยพบหน้ามันโดยตรง อีกทั้งยังมีผลของผลไม้เทพเขียวเป็นเครื่องชี้ทาง น่าจะพอคำนวณหาทิศทางของมันได้
แต่ต้องใช้เวลา"
ไท่ซือผังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตอบ
"ดีมาก!
ไท่ซือผัง เรื่องด่วนเช่นนี้ ขอเชิญท่านเริ่มคำนวณได้เลย!"
ชายชราชุดดำดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"ได้ ข้ากลับไปยังยานเหาะก่อน"
ไท่ซือผังเอ่ย
แล้วเหล่าผู้คนจากอีกภพหนึ่งก็กลับเข้าไปในยานเหาะทั้งหมด ไท่ซือผังเริ่มตั้งใจคำนวณหาทิศทางของต้นกำเนิดชางหวง
"ท่านอาจารย์หวงซื่อ"