"ได้ยินว่า ซูชิงลั่วตอนเด็กเคยออกจากตระกูล หายสาบสูญไป จนกระทั่งไม่นานมานี้ถึงได้กลับมาอย่างกะทันหัน แล้วก็ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ก็ได้ก้าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กลายเป็นหนึ่งในอัจฉริยะปีศาจรุ่นเยาว์ที่เก่งกาจที่สุดในหมู่ดาวแห่งจักรวาลของเรา"
หร่วนชิงพูดต่อ
"โอ้? เก่งขนาดนั้นเลยหรือ"
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มออกมา
แทบจะกล่าวได้แน่นอนว่า ซูชิงลั่วคนนี้ ก็คือซูชิงลั่วที่เย่อวิ๋นเฟยรู้จักนั่นเอง
"เก่งแน่นอนอยู่แล้ว แต่การที่เป็นหนึ่งในอัจฉริยะปีศาจรุ่นเยาว์ที่เก่งกาจที่สุดในหมู่ดาวแห่งจักรวาลนี้ ไม่ใช่สิ่งที่อัจฉริยะรุ่นเยาว์ในถิ่นห่างไกลอย่างทะเลดาวเทียนหลัวของพวกเจ้าจะเทียบได้ เย่อวิ๋นเฟย ข้าขอแนะนำให้เจ้าลองไปสัมผัสกับอัจฉริยะปีศาจรุ่นเยาว์ที่แท้จริงในหมู่ดาวแห่งจักรวาลดูบ้าง"
หร่วนชิงพูดมาถึงตรงนี้ ก็มองไปที่เย่อวิ๋นเฟย สายตามีแววภาคภูมิใจซ่อนอยู่เล็กน้อย
เขามาจากหมู่ดาวกลาง ดูถูกสิ่งมีชีวิตในหมู่ดาวห่างไกลเหล่านี้จากใจจริง มีความรู้สึกเหนือกว่าโดยกำเนิด
"ข้าจะไปเอง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ในเมื่อเจ้าสนใจในข่าวนี้ งั้นก็ปล่อยข้าไปได้แล้วใช่ไหม!"
หร่วนชิงรีบพูด
"ได้ ข้าไม่ฆ่าเจ้าก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า กวักมือผนึกหร่วนชิงโดยตรง แล้วส่งเข้าไปในหอเงามายา
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าไม่ใช่พูดว่าจะปล่อยข้าไง! รีบปล่อยข้าไป!"
หร่วนชิงทั้งตกใจทั้งโกรธ
"ข้าแค่บอกว่าไม่ฆ่าเจ้า แต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยเจ้าไป เจ้าอยู่เงียบ ๆ ในนี้เถอะ"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ