"ดูเหมือนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าจะเป็นความแค้นเก่าแก่ระหว่างสองอำนาจโบราณ
ความแค้นระหว่างอำนาจโบราณด้วยกันย่อมเกี่ยวพันไพศาลที่สุด และการต่อสู้ย่อมยืดเยื้อยาวนานที่สุด"
เจ้าหนอนไหมมังกรเขาทองกล่าว
"นายท่าน พี่สาวชิงลัวเป็นคนของลัทธิวัฏสงสาร เพราะฉะนั้นพวกเราย่อมยืนอยู่ฝ่ายลัทธิวัฏสงสารเป็นแน่"
หูเมี่ยวกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"ใช่ ฉายาของชิงลัวก็คือฉายาข้า ข้อนี้ไม่มีข้อสงสัย
เพียงแต่ด้วยพลังของข้าในปัจจุบัน คงยังไม่อาจแทรกแซงความแค้นระหว่างลัทธิวัฏสงสารกับแดนมืด สองอำนาจโบราณนี้ได้
สำหรับข้าในขณะนี้ สิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นการต่อกรกับฝ่ายผู้พิทักษ์"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าแล้วเอ่ย
"เพื่อนๆ แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์ทั้งหลาย พวกเราเข้าไปดูกันเถิด"
ชราผู้นั้นที่พาดไม้เท้าสีดำเอ่ยขึ้น
น้ำเสียงของชรากลุ่นกังวานแผ่วเบาอย่างแปรปรวน ราวกับชราภาพจนแม้แต่การก้าวเดินก็ยากลำบาก แต่สายตาของทุกคนที่มองไปยังเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
เพราะทุกคนล้วนรู้ดีว่าผู้นี้ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญผู้น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแน่นอน
ชราพูดจบก็พาดไม้เท้า เหินห่าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังช่องทางมิติเบื้องหน้า
"ก็ดี
เพื่อนๆ แห่งมหาปรโลก พวกเราก็เข้าไปดูกันว่าทางวัฏสงสารที่เรียกกันนั้นมันวิเศษเช่นไร ถึงได้กล้าวาดขอบเขตเป็นคุก ห้ามพวกเราเข้าไป อีกไม่นานพวกเขาจะได้รู้ว่าสิ่งที่เรียกว่าเขตต้องห้ามนั้น ในสองตาของพวกเราเป็นได้แค่เรื่องเสียงหัวเราะเท่านั้น"