เวลาผ่านไปไม่นาน ดาวพลังวิญญาณสี่สิบกว่าดวงของเย่อวิ๋นเฟยก็กลืนกินดวงวิญญาณตกค้างนี้ลงไปจนหมดสิ้น
พลังวิญญาณมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างของเย่อวิ๋นเฟยอย่างต่อเนื่อง และในที่สุดก็กลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์
"ระดับพลังวิญญาณและความแกร่งของดวงวิญญาณข้ายกระดับขึ้นมหาศาล"
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ระหว่างกระบวนการนี้ ผู้นำกองทัพพร้อมบรรดาเทพแห่งกลุ่มชิวเฟิงพยายามพุ่งเข้ามาช่วยหลายครั้ง แต่ทุกครั้งล้วนถูกเย่อวิ๋นเฟยยื่นแขนออกไปสกัดกั้นไว้อย่างง่ายดาย ไม่มีโอกาสได้เข้าช่วยเลยแม้แต่นิด
"จบแล้ว คราวนี้กลุ่มชิวเฟิงของพวกเราจะต้องสิ้นสุดลงจริง ๆ!"
ผู้นำกองทัพจ้องมองดวงวิญญาณตกค้างของอาจารย์ถูกกลืนกินตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ข้าว่าเราควรรีบหนีเสียดีกว่า เจ้าหนูนี่น่ากลัวและโหดเหี้ยมเกินไป!
ถ้ายังอยู่ต่อที่นี่ พวกเราต้องตายกันหมด!"
บรรดาเทพคนอื่น ๆ ต่างขาสั่นเท้าสะท้าน ในใจเริ่มคำนวณหาโอกาสหนีรอดกันทุกคน
"เป็นอย่างไรบ้าง?
กลืนดวงวิญญาณตกค้างของเฒ่าหัวงูตัวนี้แล้ว ได้ความทรงจำของมันมาหรือไม่?"
เมื่อดาวพลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยกลืนดวงวิญญาณตกค้างนั้นจนสิ้นซาก ผู้อาวุโสฮุ่นก็ถามอย่างอยากรู้
"สภาพของเฒ่าหัวงูตัวนี้ค่อนข้างซับซ้อน แท้จริงมันเป็นเพียงดวงวิญญาณตกค้าง ความทรงจำย่อมบกพร่องมาแต่แรก ก่อนหน้านี้ระหว่างการต่อสู้ดวงวิญญาณตกค้างของมันยังถูกทำลายไปอีกมาก ความทรงจำจึงขาดหายยิ่งกว่าเดิม และระเกะระกะเป็นอย่างมาก ข้าคงต้องใช้เวลาสักพักจัดระเบียบความทรงจำของมัน"
เย่อวิ๋นเฟยกำลังคัดแยกความทรงจำที่ได้มาจากดวงวิญญาณตกค้างนั้น
"ผู้นำกองทัพคนนี้เป็นศิษย์ของเฒ่าหัวงูตัวนั้น ถ้าเจ้ากลืนกินดวงวิญญาณของผู้นำกองทัพลงไปด้วยเพื่อใช้ตรวจสอบประกอบกัน บางทีอาจได้มรดกวิชาที่สมบูรณ์กว่านี้"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
ผู้อาวุโสฮุ่นเข้าใจดีว่าเหตุที่เย่อวิ๋นเฟยกลืนดวงวิญญาณตกค้างนั้น สิ่งที่ปรารถนามากที่สุดก็คือมรดกวิชาของมัน โดยเฉพาะวิชาฝีเท้าและวิชาดาบ
เพราะก่อนหน้านี้ในการต่อสู้ ฝีเท้าและวิชาดาบคือวิชาลับสองประการที่ทรงพลังที่สุดของดวงวิญญาณตกค้างนั้น
"เจ้าพูดได้เหตุผลดี"