"เอาล่ะ!
หากข้าฟื้นฟูพลังได้จริง ของมีค่าบางอย่างจะนับเป็นอะไรได้เล่า
ไม่ต้องพูดถึงช่วงพีคที่สุด ขอเพียงข้าฟื้นคืนพลังได้เจ็ดแปดส่วนดังเก่า ทั่วดินแดนเทียนสยงหรือแม้แต่ทวีปเฟยเซียนทั้งใบก็ล้วนให้ข้าท่องไปได้ตามใจนึก ถึงเวลานั้นค่อยเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดก็แล้วกัน"
เทพเต๋าเสินหลงเอ่ยขึ้น
"ถูกต้อง หลักการนี้แหละถูกต้อง!
ดูท่าเจ้าคิดตกแล้ว งั้นเรารีบไปเอาสมบัติทั้งหมดที่เจ้าเคยซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ออกมากันเถอะ!"
เย่อวิ๋นเฟยดีใจยิ่งนัก
เทพเต๋าเสวียนหลงผู้นี้แต่ก่อนคือบุคคลใหญ่ที่สถิตเหนือแดนหนึ่ง สมบัติที่เขาสะสมไว้ไม่มีทางจะธรรมดาแน่นอน
"เจ้าเด็กนี่ช่างละโมบเหลือเกิน!"
เทพเต๋าเสวียนหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"เพียงแต่ว่า ข้าพาเจ้าไปไหนมาไหนใต้แผ่นดินเรื่อย ๆ ปรมาจารย์หวงกงผู้นั้นสามารถตามรอยปราณของเราได้ตลอด ความรู้สึกแบบนี้ไม่สบายใจเอาเสียเลย
งี้เถอะ ข้าจะหาวิธีให้เจ้าเข้าไปในของวิเศษมิติข้าสักหน่อย ถึงเวลานั้นเราจะมุดดินหรือเหินฟ้าได้ตามใจ พวกเขาจะตามรอยเราได้ก็ยากขึ้นมากแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยมองวังด้านหน้า แล้วคิดครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น
"เข้าไปในของวิเศษมิติของเจ้างั้นหรือ?
แต่ข้าใช้วิธีฝังศพโบราณพิเศษฝังตนทั้งเป็นไว้ในแผ่นดิน ต้องอาศัยดูดซับปฐพีปราณเพื่อรักษาชีวิตไว้ ไม่สามารถแยกจากผืนแผ่นดินได้เป็นเวลานาน"
เทพเต๋าเสวียนหลงได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยก็รีบตอบ
"เจ้าวางใจได้ ข้ารู้สถานการณ์ของเจ้า แต่เจ้าอย่าลืมว่าข้าก็คือปฐพีจารย์คนหนึ่ง
ข้าจะใช้วิชาดูปฐพีรวมปฐพีปราณจำนวนมหาศาลไว้ด้วยกัน จากนั้นก็ตัดผืนแผ่นดินส่วนหนึ่งออกมา ใส่เข้าไปในของวิเศษมิติของข้า เจ้าก็จะเข้าไปในของวิเศษมิติข้าได้แล้ว"