วันนั้นเอง ท่ามกลางป่าปีศาจสวรรค์อันลี้ลับ จู่ ๆ ก็มีบุรุษชุดฟ้าอายุกว่าสี่สิบเดินออกมา กิริยาสง่างาม ยังแฝงด้วยความสุภาพอ่อนโยน!
บุรุษชุดฟ้าผู้นี้ก้าวออกจากป่าปีศาจสวรรค์ ก็หยุดยืนนิ่ง
“ไอ้หนูแห่งวังเทพสวรรค์ ยังแอบซุ่มจับตาข้าอยู่อีกหรือ ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียเลย”
สายตาของบุรุษชุดฟ้าจับจ้องไปยังห้วงเวหาเบื้องหน้า รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก
“เป็นไปได้อย่างไร!
ข้ามีธงค่ายกลเวหา ซึ่งเจ้าวังประทานให้เป็นการส่วนตัว ปกคลุมมิติเวลาส่วนนี้ไว้มิดชิด ต่อให้ราชันอสูรแห่งตงหวงหลายตนก็ไม่อาจมองทะลุได้ คนผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดจึงมองทะลุได้ในพริบตา!
หรือว่าเขาคือ...”
ณ ห้วงเวหานั้น มีชายชราผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ ในขณะนี้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
“มานี่”
บุรุษชุดฟ้ายื่นมือกำว้าง
ครืน...
พลังมหาศาลน่าสะพรึงตกลงมาจากฟากฟ้า กระหน่ำลงบนร่างของชายชราผู้นั้นในชั่วพริบตา จากนั้นก็ลากเขาเข้ามา ลอยอยู่ตรงหน้าบุรุษชุดฟ้า ขยับเขยื้อนไม่ได้
“เจ้าเป็นบรรพชนแห่งเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออกจริง ๆ!
เจ้ายังมีชีวิตอยู่อีก!”
ชายชราผู้นี้หมดข้อสงสัย สุดขีดความหวาดกลัว ร้องขึ้น
ต้องรู้ว่า ด้วยพลังของเขา ต่อให้ราชันอสูรหลายตนมาถึง ก็ยังต่อสู้ได้เป็นธรรมดา แต่กลับไร้ซึ่งความต้านทานแม้แต่น้อย เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้
เกรงว่าคงมีเพียงบรรพชนแห่งเผ่าปีศาจเท่านั้นที่ครอบครองพลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!
“รู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้ากลับยังกล้ามาสอดแนมที่นี่อีก รนหาที่ตายหรือไร