ภายในหอเงามายามายา
เย่อวิ๋นเฟยใช้วิชากายาเทพไม้งอกเขียวบำรุงร่างไปพร้อมกัน ขณะเดียวกันก็กินยาเม็ดรักษาบาดแผลจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเวลาผ่านไป บาดแผลของเย่อวิ๋นเฟยก็ฟื้นฟูขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
ในขณะเดียวกัน
นอกแดนชางหวง ณ ห้วงมิติหนึ่ง
นักพรตชรากว่าสิบคนที่มีพลังอำนาจน่ากลัวนั่งขัดสมาธิล้อมรอบแท่นบูชาโบราณ
“ท่านเจ้าสำนักเยว่ ท่านมีโอกาสมากน้อยเพียงใดที่จะหาสถานที่ทดสอบโบราณนั้นพบ?”
นักพรตชราชุดแดงคนหนึ่งจ้องมองนักพรตชราที่สูงผอมราวกับไม้ไผ่ แล้วเอ่ยถาม
นักพรตชราคนอื่นๆ ต่างก็จ้องมองนักพรตชราผู้นั้นเช่นกัน
“มีโอกาสหกส่วน
แท่นบูชานี้เป็นโบราณวัตถุที่สำนักว่างเปล่าของเรารักษาไว้ตั้งแต่ยุคโบราณ
เล่ากันว่าแท่นบูชานี้ถูกนำออกมาจากสถานที่ทดสอบผืนนั้นโดยนักพรตโบราณของสำนักว่างเปล่าเราเมื่อหลายพันปีก่อน
ดังนั้น ข้าจึงคิดว่าการใช้แท่นบูชานี้ควรจะสามารถสัมผัสถึงตำแหน่งมิติของสถานที่ทดสอบโบราณนั้นได้
เพียงแค่เราหาสถานที่ทดสอบโบราณนั้นพบ ก็จะหาอีกครึ่งหนึ่งของแดนชางหวงได้
นับนิ้วดูแล้ว ต้นกำเนิดชางหวงก็ถึงเวลาเปิดเผยตัวแล้ว
เราต้องเร่งมือให้เร็วขึ้น”
เจ้าสำนักเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ดี เช่นนั้นเราก็นำทรัพยากรต่างๆ ที่รวบรวมได้ในช่วงเวลานี้ ใส่เข้าไปในแท่นบูชานี้ทั้งหมดเพื่อกระตุ้นมัน!”
นักพรตชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ท่านเจ้าสำนักเยว่ ความสำเร็จของการกระทำครั้งนี้ของเราขึ้นอยู่กับสำนักว่างเปล่าของท่านทั้งสิ้น
ด้วยสำนักว่างเปล่าในความเชี่ยวชาญกฎแห่งมิติ จึงจะสามารถนำพวกเราทุกคนหาที่ตั้งของอีกครึ่งหนึ่งของแดนชางหวงพบ!”
นักพรตอ้วนรูปหนึ่งหันไปมองเจ้าสำนักเยว่แล้วเอ่ยขึ้น
“วางใจได้ สำนักว่างเปล่าของเราเตรียมการไว้อย่างพร้อมเพรียงแล้ว ต้องทุ่มสุดกำลังอย่างแน่นอน
เอาล่ะ เราเริ่มกันได้!”
เจ้าสำนักเยว่พยักหน้า
จากนั้น นักพรตชราทั้งสิบกว่าคนต่างก็หยิบทรัพยากรล้ำค่าจำนวนมากออกมา วางซ้อนกันบนแท่นบูชาโบราณนั้น