ครืนๆ...
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย็นชาของเหล่านักปราบขีดขั้นหย่างเต้า ร่างของมนุษย์น้ำแข็งเริ่มสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นยักษ์สูงกว่าร้อยเมตร ร่างเต็มไปด้วยขนสีขาวหนาแน่น ดูคล้ายลิงยักษ์สีขาวตัวหนึ่ง
วืดๆ...
กระแสความหนาวเย็นสีขาวน่ากลัวราวกับพายุหมุนคำรามอยู่บนร่างของมนุษย์น้ำแข็ง ดั่งมังกรน้ำแข็งสีขาวจำนวนมาก
แคร่กๆ...
ความชื้นในอากาศทั้งหมดเริ่มกลายเป็นน้ำแข็งในทันที ก้อนน้ำแข็งขนาดเท่ากำปั้นร่วงหล่นจากท้องฟ้าอย่างไม่ขาดสาย
ครืนๆ...
มนุษย์น้ำแข็งยืนอย่างสูงส่ง โบกไม้กระบองหนาใหญ่ยาวกว่าสิบเมตร พุ่งเข้าหาเหล่าผู้บรรลุขีดขั้นหย่างเต้าเหล่านั้น
บึ้ม!
มนุษย์น้ำแข็งเล็งไปที่ท่านประมุขนิกายเซินเจิน โม่หนานเฟยเป็นคนแรก ฟาดไม้กระบองไปหนึ่งที ราวกับโยนภูเขาสีขาวลูกหนึ่งออกไป น่าเกรงขามยิ่งนัก
"สองบรรพชนช่วยข้าด้วย!"
โม่หนานเฟยตกใจจนถอยหนีสุดชีวิต ร้องเรียกเสียงดัง
เขาเคยเห็นความน่ากลัวของมนุษย์น้ำแข็งตัวนี้มาก่อนแล้ว ครานี้จะกล้าออกโรงรับมือได้อย่างไร คิดเพียงหลบหนีเท่านั้น
"บังอาจ!"
สองบรรพชนของนิกายเซินเจินมองมนุษย์น้ำแข็งที่รายล้อมด้วยสายน้ำแข็งสีขาว ด้วยความตกใจและโกรธ พร้อมกันพุ่งเข้าโจมตี หนึ่งใช้หมัด หนึ่งใช้ดาบ รุมเข้าใส่มนุษย์น้ำแข็ง
ปังๆ!
การโจมตีของมนุษย์น้ำแข็งและสองชายชราปะทะกันอย่างรุนแรง สองบรรพชนถูกแรงปะทะกระเด็นออกไปไกล
"เป็นไปได้อย่างไร!"
สองบรรพชนหน้าซีดด้วยความตกใจ
ปั้ง!
มนุษย์น้ำแข็งฟาดไม้กระบองถอยสองบรรพชนนิกายเซินเจินออกไปแล้ว ไม้กระบองในมือไม่ได้หยุด แต่ตวัดฟาดเข้าใส่ร่างโม่หนานเฟยอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า
"ไม่!"