"วางใจได้ ท่านสุมามีทั้งกำลังและพื้นฐานที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เราคิดไว้ เขาจะต้องไม่เป็นอันใดแน่"
บรรพชนเผ่าปีศาจเอ่ยพลางยิ้ม
แม้บรรพชนเผ่าปีศาจจะมองไม่ทะลุที่มาที่แท้จริงของเย่อวิ๋นเฟย แต่เขารู้ดีว่าเย่อวิ๋นเฟยไม่ใช่หนุ่มสามัญธรรมดาบนทวีปหงเหมิงอย่างแน่นอน
วิชาและความสามารถอันล้ำเลิศที่เย่อวิ๋นเฟยแสดงให้เห็น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกนับถือไม่เทียมเท่า!
"รายงาน!
กองกำลังหนึ่งของกองทัพจงโจวกำลังบุกตรงมาทางเรา!"
เพียงชั่วขณะนั้น ก็มีสายสืบอีกคนรีบวิ่งเข้ามาในกระโจม แล้วรายงานเสียงดัง
"ดี เราออกไปดูกัน"
บรรพชนเผ่าปีศาจลุกขึ้นยืน แล้วนำทัพออกจากกระโจม
เห็นแต่เพียงระยะไกล มีกองกำลังหนึ่งบุกโหมมาอย่างบ้าคลั่ง ชั่วพริบตาก็มาถึงหน้าค่ายทหารใหญ่ตงหวง ท่าทางดุดันยิ่งนัก
ธงผืนใหญ่ปลิวไสวสะเทือนสะท้านไปตามสายลม เบื้องบนปักอักษรสี่ตัว "กองทัพจงโจว" ไว้อย่างชัดเจน แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามแห่งการสังหาร
ผู้นำทัพคือผู้เฒ่าเจ็ดคน ล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นประกายดาวขั้นกลาง แต่ละคนมีพลังปราณอันเกรียงไกร สายตาจ้องเขม็งน่าหวาดกลัว
"ซูเฟย ออกมารับความตายซะ!
แล้วก็ พวกเจ้าทุกคนในกองทัพตงหวงจงฟังไว้ ลงไปคุกเข่าทันที ห้ามขัดขืนแม้แต่น้อย"
หนึ่งในผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา
สำหรับยอดฝีมือแห่งจงถูเสินโจวเหล่านี้ กองทัพตงหวงที่เรียกว่าเป็นเพียงแค่ตัวตลกเท่านั้น สิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวอย่างแท้จริงคือซูเฟย
เพราะเมื่อครั้งศึกใหญ่ที่ราบสูงอลวน เย่อวิ๋นเฟยได้สังหารยอดฝีมือขั้นนิ้วดาวไปยี่สิบคนด้วยมือตนเอง ข่มขวัญยอดฝีมือขั้นประกายดาวอีกห้าคนจนต้องหนี เกียรติชื่อก้องไปทั่วจงถูเสินโจว