"ช่างเป็นพลังมิติอันเข้มข้นเสียจริง!"
ก้าวเข้าไปในรอยแยกมิติ กระแสพลังมิติอันบริสุทธิ์ยิ่งนักหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เย่อวิ๋นเฟยอดทอดถอนใจไม่ได้
ครืน...
คุนเผิงพุ่งทะยานออกมา กางปีกอันมหึมาทั้งสองข้าง ลอยอยู่กลางรอยแยกมิติ เริ่มดูดกลืนพลังมิติอันหนาแน่น ณ ที่แห่งนี้
เย่อวิ๋นเฟยกวักมือครั้งหนึ่ง อาวุธมิติสีดำสนิทสิบแถบก่อตัวขึ้น เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
เป้าหมายหลักของเย่อวิ๋นเฟยในครั้งนี้ ก็เพื่อฝึกฝนอาวุธมิติ!
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็มุ่งหน้าลึกเข้าไปในรอยแยกมิติเรื่อย ๆ เพื่อเสาะหาจุดที่พลังมิติและกฎมิติเข้มข้นและบริสุทธิ์ที่สุดสำหรับฝึกฝน
ครืน...
คุนเผิงตัวมหึมาตัวนั้นกลับกระพือปีกเบา ๆ ขณะดูดกลืนและหลอมรวมพลังมิติก็ตามติดไปข้างหลังเย่อวิ๋นเฟย
เมื่อคุนเผิงดูดกลืนพลังมิติได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ระดับพลังมิติของเย่อวิ๋นเฟยก็เริ่มสูงขึ้นอย่างช้า ๆ
เมื่อยิ่งลึกเข้าไป เวลาและมิติก็เริ่มสับสนวุ่นวาย
ทั้งเวลาและมิติล้วนสูญเสียทิศทาง ฉากอันแปลกประหลาดนานัปการปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย
หากเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่เข้าใจพลังมิติเดินทางมาถึงที่นี่ คงหลงทางโดยสิ้นเชิง แยกทิศทางไม่ออก และจมดิ่งสู่ความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตตลอดกาล
แต่สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้ว สิ่งนี้มิใช่เรื่องใหญ่
ในอดีต เพื่อศึกษาพลังมิติและกฎมิติ เย่อวิ๋นเฟยเคยอยู่ในสภาพแวดล้อมอันว่างเปล่าเช่นนี้มานานนับสิบปี!
คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง!
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยฝึกฝนเรื่อย ๆ อาวุธมิติที่ฟันออกมายิ่งมีขนาดใหญ่ขึ้น