"ท่านอ๋องน้อย ท่านอ๋องน้อย..."
เมื่อนางสาวน้อยตั้งสติได้ ยานของเย่อวิ๋นเฟยก็เร่งความเร็วออกไปไกลแล้ว นางเรียกหลายครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดกลับมา
"ท่านอ๋องน้อย อย่างน้อยท่านก็ควรบอกชื่อท่านให้ข้ารู้บ้าง!"
นางสาวน้อยกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด
เพียงแต่ ยานของเย่อวิ๋นเฟยได้หายไปในหมู่ดาวที่อยู่ไกลลิบแล้ว
"ข้าเป็นกายดวงจันทร์?"
"ยาขั้นเหล่านี้ รักษาบาดแผลของข้าได้งั้นหรือ?"
นางสาวน้อยก้มหน้ามองขวดหยกที่เย่อวิ๋นเฟยให้ไว้ จากนั้นก็เปิดฝาออก เห็นยาขั้นสิบเม็ดซึ่งส่งกลิ่นหอมโชยมา เต็มไปด้วยความฉงนสงสัย
"ยาขั้นเหล่านี้ ที่แท้ก็เป็นของคนผู้นั้นหรือ?"
เสวี่ยก็เดินเข้ามาดูด้วย
สายตาของชายชราชุดเทานั้นก็จับจ้องอยู่ที่ยาขั้นในขวดหยกเช่นกัน
"คุณหนู ข้าว่าคนผู้นั้นส่วนใหญ่พูดพล่ามเพ้อเจ้อ ไอ้กายดวงจันทร์อะไรนั่น ฟังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
"ในทะเลดาวเทียนหลัว หมอและนักโอสถที่มีชื่อเสียงไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด ต่างก็เคยตรวจรักษาคุณหนูมาแล้ว ไม่มีหมอหรือนักโอสถคนไหนเอ่ยถึงกายดวงจันทร์อะไรนั่นเลยสักคน"
"ข้าว่า คนผู้นั้นคงพูดไปเรื่อยเปื่อยเพื่อให้ตัวเองหนีไปได้เท่านั้น"
"คุณหนู อย่าไปเชื่อเขา!"
เสวี่ยเอ่ยขึ้น
"ถูกต้อง"
"เจ้าหนุ่มนี่อายุยังน้อยนัก คำพูดของเขาเชื่อถือไม่ได้"
ชายชราชุดเทาเอ่ยขึ้นเช่นกัน
"ไม่!"
"ท่านอ๋องน้อยผู้นี้ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับข้า อีกทั้งเมื่อครู่ข้าก็ได้กล่าวไว้แล้วว่าจะไม่ถือโทษเขา"
"เขาไม่จำเป็นต้องหลอกข้า"
"ข้าจะลองดูสักหน่อย"