"พวกเรามาถึงที่นี่แล้ว แต่ลานกว้างนี้เหลือเพียงองค์รูปสลักนี้เท่านั้น ไม่มีสิ่งใดอีกเลย
หายนะของเทพมารพลังมหาศาลจะซ่อนอยู่ที่ไหนกันแน่?"
มังกรหนอนปีกทองเอ่ยขึ้นทันที ส่งเสียงสื่อจิตบอกกับเย่อวิ๋นเฟย
"ไม่ต้องรีบ ถ้าโลกนี้มีหายนะที่เทพมารพลังมหาศาลทิ้งไว้จริง ก็คงซ่อนอยู่ในลานกว้างนี้
ใช้ความอดทนเสียหน่อย"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
ชั่วขณะนั้นเอง ด้วยเสียงซ่า เย่อวิ๋นเฟยตื่นตระหนกที่พบว่าดวงตาของรูปสลักองค์นั้นลืมขึ้นฉับพลัน
นั่นคือดวงตาสีทองจาง ๆ รูม่านตาเบื้องในเหมือนซ่อนดาราจักรไร้ที่สิ้นสุด ลึกล้ำเหลือคณา
ต่อมา สายตาของรูปสลักค่อย ๆ เลื่อนลงมา แล้วท้ายที่สุดก็ตกอยู่บนร่างของเย่อวิ๋นเฟย
"ดูท่า ภายในรูปสลักนี้ซ่อนรอยประทับพลังวิญญาณไว้องค์หนึ่ง"
ผู้อาวุโสฮุ่นเข้าใจเรื่องราวได้ทันที
ต่อมา ด้วยเสียงฮึ่ม พลังอันเหลือจะนึกฝันก็แผ่กระจายออกจากร่างของรูปสลัก บีบอวกาศทั้งลานกว้างให้ทรุดจมลงในทันที
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกราวกับต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายแห่งยุคบรรพกาลอันไกลโพ้นที่เลิศเลอที่สุด
แม้ในช่วงเวลานี้พลังกายของเย่อวิ๋นเฟยย่อมเพิ่มขึ้นตลอดมา แต่เมื่อเผชิญหน้ารูปสลักองค์นี้ เขากลับรู้สึกว่าพลังกายเพียงเล็กน้อยของตนช่างเปราะบางราวกับกระจก
"ไม่น่าแปลกใจที่เทพมารพลังมหาศาลในยุคโบราณสามารถครองความเป็นใหญ่เหนือมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างทั้งมวล ได้รับการขนานนามว่ากดให้เทพอื่นทั้งปวงแห่งโลกไม่อาจเงยหน้าได้ เพียงรอยประทับพลังวิญญาณองค์เดียวที่นี่ก็มีพลังน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หากร่างจริงอยู่ที่นี่ จะแข็งแกร่งเพียงใด!"
ในใจของเย่อวิ๋นเฟยเต็มไปด้วยความสั่นสะเทือนใจ
ต่อมาสายตาของรูปสลักเริ่มสำรวจร่างของเย่อวิ๋นเฟย
ในชั่ววูบเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกว่าร่างกายของตนถูกมองทะลุตั้งแต่ภายนอกจนถึงภายใน ไม่มีความลับใดหลงเหลืออยู่
"ใช้ได้ อัจฉริยะด้านหลอมกายเช่นนี้ถือว่าผ่านเกณฑ์"
ครู่ใหญ่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังไหลออกมาจากปากของรูปสลักอย่างช้า ๆ ฟังดูโบราณเหลือเกิน ราวกับทะลุผ่านกาลเวลานับพันปี เดินทางมาจากยุคก่อนประวัติศาสตร์ ดังก้องกัมปนาทไปทั่วลานกว้าง