“พวกข้าย่อมมั่นใจ เพราะครั้งนั้นพวกข้าได้ลำเลียงหีบศพขององค์หญิงเดินทางเข้าสู่ทะเลหวงกู่ด้วยตนเอง
จริงอยู่ ทั้งห้าของพวกข้าล้วนเป็นขุนนางสนิทขององค์หญิง เมื่อองค์หญิงสิ้นชีพลง พวกข้าจึงปฏิบัติตามพินัยกรรมขององค์หญิงออกตามหาตงเหมินซิงโจว แต่ค้นหาอย่างไรก็ไม่พบตัว ไม่คิดเลยว่าท่านจะสิ้นชีพอยู่ในสมรภูมิแห่งหนึ่งในสามพันโลกใหญ่เล็ก
ต่อมาราชวงศ์ต้าชางประสบศัตรูอันแข็งแกร่ง เกิดสงครามน่าสยดสยองขึ้นครั้งหนึ่ง ในสงครามนั้นทั้งห้าของพวกข้าเหลือเพียงวิญญาณดวงสุดท้าย จากนั้นจึงแอบซ่อนตัวอยู่ที่แห่งนี้ตลอดมา
จริง ๆ แล้วหมู่โลกนี้ในยุคโบราณคือจุดสาขาย่อยที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์ต้าชาง ถูกราชวงศ์ของพวกข้าปกครองยาวนานนับภพนับกาล
อีกทั้งองค์หญิงก็ทรงพระดำเนินประทับอยู่ที่แห่งนี้เป็นเวลาส่วนใหญ่ในช่วงที่ยังทรงพระชนม์ พวกข้าจึงเลือกแอบซ่อนตัวในหมู่โลกนี้หลังเหลือเพียงวิญญาณดวงสุดท้าย จวบจนถึงบัดนี้”
ผู้เฒ่าหนึ่งเปิดปากกล่าวขึ้น
ตอนนี้ผู้เฒ่าทั้งห้ายืนยันแล้วว่าเย่อวิ๋นเฟยคือผู้ที่ตงฟางซิงโจวฝากฝังให้มาตามหาองค์หญิงต้าชาง พวกเขาจึงไม่มีอะไรต้องปิดบังเย่อวิ๋นเฟยอีกต่อไป
“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้นเอง”
เย่อวิ๋นเฟยฟังแล้วถอดใจเบา ๆ
“หนุ่มน้อย สิ่งที่ตงฟางซิงโจวฝากเจ้ามาถวายองค์หญิง ไม่ใช่ดอกไม้ขาวเล็ก ๆ ดอกหนึ่งกระมัง?”
ผู้เฒ่าหนึ่งเอ่ยถามขึ้นเสียกลาง
“ไม่ผิด คือดอกไม้ขาวเล็ก ๆ ดอกหนึ่งจริง”
เย่อวิ๋นเฟยรับสารภาพตรง ๆ
ผู้เฒ่าทั้งห้าเบื้องหน้าแม้ล้วนทรงพลังมหาศาล แต่ยังต่ำกว่าเย่อวิ๋นเฟยอยู่หลายขุม ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงว่าพวกเขาจะคิดร้ายต่อของล้ำค่า
“เป็นดังที่คิดจริง ๆ ดูท่าตงฟางซิงโจวยังรักองค์หญิงของพวกข้าลึกซึ้งนัก ไม่เสียที่ที่องค์หญิงเฝ้าระลึกถึงท่านโดยไม่เคยลืมเลือน”
ผู้เฒ่าทั้งห้าฟังแล้วต่างปรากฏสีหน้าปลื้มปิติ
“ทั้งห้าท่านผู้อาวุโส ตอนนี้ข้าจะช่วยซ่อมแซมวิญญาณดวงสุดท้ายของท่าน ให้ท่านสามารถหลุดพ้นจากม่านวิญญาณนี้ได้ในกาลต่อไป เดินทางไปมาได้โดยเสรี”
เย่อวิ๋นเฟยไตร่ตรองแล้วเอ่ยขึ้น